Klikerlab » Lynne Gerard

Rozmowa z Lynne Gerard

Lynne Gerard — Wed, 03 Feb 2010 12:25:58 +0000

Read in English: Conversation with Lynne Gerard
Lynne Gerard prowadzi rezerwat dla koni Sorraia na wyspie Manitoulin. Rezerwat pomaga zachować dzikiego konia pochodzącego z Półwyspu Iberyjskiego, znanego jako Sorraia. Więcej informacji można znaleźć na blogu Journal of Ravenseyrie. W naszej rozmowie Lynne odpowiada na kilka pytań dotyczących jej doświadczeń i spostrzeżeń.

Jak wyglądają ludzko – końskie interakcje w Ravenseyrie?

Nasza interakcja z końmi wygląda jak prawdziwa przyjaźń… wspierająca, pielęgnująca, empatyczna – zawsze z dążeniem do pogłębionego zrozumienia i wzajemności.

Czy wasze konie są dzikie?

To co wydaje się prostym pytaniem jest tak naprawdę dość zawiłe, głównie dlatego że są dwie koncepcje które można przyjąć odnośnie dzikich koni. Nasze konie Sorraia i Sorraia Mustang są uważane za potomstwo rdzennego dzikiego konia z południowej Iberii. Ich genotyp i fenotyp są takie, jak u naturalnie występującej fauny, a nie jak u rasy wyhodowanej przez człowieka. Należą do typu dzikiego konia (Equus ferus) w przeciwieństwie do typu konia domowego (Equus caballus). Analogicznie różnią się od tych koni domowych które uciekły z niewoli, powtórnie zdziczały i przetrwały w naturze bez interwencji ludzi… typowe zdziczałe konie mają mieszane pochodzenie z dużym zróżnicowaniem genotypu i fenotypu. Nasze konie są dzikie znaczeniu biologicznym i wciąż takie będą, w większości, nawet gdyby były trzymane w nowoczesnych stajniach (jak to się dzieje z wieloma końmi Sorraia w Portugalii).

Czego ludzie mogą nauczyć się od koni i w jaki sposób?

Z mojego doświadczenia wynika że konie mają znakomitą wrażliwość w wielowarstwowym znaczeniu i posiadają znacznie bardziej holistyczną formę inteligencji życiowej niż my, ludzie. Ludzie zamienili holistyczną inteligencję (którą można by opisać jako poznanie zdobyte za pośrednictwem połączenia wszystkich naszych zmysłów) i działają głównie w obrębie linearnego myślenia, korzystając z kombinacji redukcjonistycznego analitycznego wnioskowania które separuje i mechanizuje wszechświat, inaczej całościowy, czujący i żywy. Poprzez zwykłą obserwację koni* (lub każdego elementu natury) przez dłuższy czas, zaczynamy doceniać ich subtelny sposób doświadczania świata wokół nich i uświadamiamy sobie że my również posiadamy tę holistyczną inteligencję i bardzo byśmy skorzystali na przyuczeniu się do korzystania z takiej holistycznej percepcji.

* Powinnam tu wspomnieć że konie utrzymywane w nienaturalnych warunkach często cierpią na upośledzenie inteligencji i rozwijają anormalne reakcje na otoczenie. By w pełni docenić konie, należy obserwować ich interakcje w obrębie ich własnego gatunku, w naturalnym otoczeniu.

Czego konie powinny zostać nauczone?

W moim odczuciu dla koni ważne jest by wiedziały, że są równorzędnymi istotami, nie niższymi od ludzi ani nie wyższymi niż inne formy życia – poznanie z którym najpewniej się rodzą, ale które jest zduszane przez ludzką interwencję w życie koni. Tak ja do nich podchodzę, z tym rodzajem egalitaryzmu zarówno do starszych koni, jak i młodych. Ważne jest by konie nauczyły się społecznych zachowań między nimi jako końmi i wśród nas, ludzi. Ważne jest by umiały używać swoich umysłów i ciał jak najlepiej.

Niedawno przeczytałam zdanie, że „to oczywiste iż konie powinny być przyzwyczajone do ludzi, ponieważ ich zadaniem jest służyć ludziom”. Czy to dobry punkt widzenia?

Nie jest to ani dobry punkt widzenia ani zły, ponieważ zależy od tego jaki jest człowiek i jakiego rodzaju pracy oczekuje od konia. Osobiście nie sądzę żeby konie istniały po to by służyć ludziom, więc nie jest to przesłanka którą bym się kierowała budując relację z koniem. Dla mnie ważniejsze jest bycie przyzwyczajoną do koni – że uczę się ich zwyczajów i wpasowuję w ich świat – a gdy nasza znajomość pogłębia się, mamy obustronną zgodę na wszystko co robimy.

Jakie znasz metody szkolenia koni i ich cele?

Mój podstawowy trening był w świecie dresażu, najpierw z pragnieniem rywalizacji a później w formie klasycznej sztuki. Cele tych metod to doprowadzenie konia do zebrania przy kompletnym posłuszeństwie wobec jeźdźca i korzystają w tym celu z ograniczających, przymusowych i karzących środków by uzyskać posłuszeństwo zwierzęcia. Nieważne jak umiejętny i delikatny jest nauczyciel, trenowanie w ten sposób to nakazywanie koniowi i nie zachęca do nauki poprzez koncepcję wzajemnego przywództwa – koń nie ma żadnej inicjatywy i musi zawsze być uległą stroną końsko – ludzkiej pary.

Czy stosowałaś te metody i jak to oceniasz?

Tak, trenowałam konie klasycznie i krok po kroku znosiło mnie w kierunku innego rodzaju kontaktu z końmi ponieważ nie miałam przyjemności z walki z oporem konia i ze skłaniania go by mi uległ. Niektóre konie akceptują to do czego ludzie je nakłaniają a innym to uwłacza, tym bardziej jeśli wiąże się z bólem i drażnieniem. To mój koń, Mistral, nakłonił mnie do znalezienia innego sposobu na rozwijanie naszej więzi i trening, z powodu jego nieumiejętności „przyjęcia” pewnych rzeczy. Mistral wolał raczej walczyć i opierać się, niż łagodnie ustępować. Głęboka miłość i podziw jakie mam dla tego konia uświadomiły mi że trening w tradycyjny sposób był uwłaczający dla jego jestestwa i stwarzał rodzaj perwersyjnej przyjaźni – więc ja musiałam nauczyć się jak odnosić się do niego w lepszy sposób, jak prawdziwy przyjaciel a nie jak dominujący osobnik który podporządkowuje sobie kogoś niższego rangą.

Myślisz że konie mają wyobraźnię?

Sądzę że konie, tak jak ludzie, jak wszystkie istoty są uczestnikami mundus imaginalis, poziomu świadomości z nieograniczoną wyobraźnią z którego rzeczywistości zostają powołane do życia poprzez kreatywną ekspresję. Więc, tak! Konie mają wyobraźnię!

Jak postrzegają świat?

Byłabym zarozumiała myśląc że wiem jak konie widzą świat… najwyżej, z obserwacji ich życia w naturalnym otoczeniu wyciągam wskazówki, co je stymuluje i prowokuje ich liczne fascynujące reakcje na świat wokół nich. Dzięki temu, wydaje mi się że konie mają wybitną (może nawet przekraczającą granice umysłu) świadomość siebie, otoczenia i swojego miejsca w świecie. Często będąc z końmi czuję zmianę w moim normalnym sposobie odbierania i doświadczania czasu… w tych chwilach czuję że postrzegam tak jak one – że w tej łagodnej bryzie otaczającej je gdy się pasą wśród dzikich kwiatów (kompletnie świadome a zarazem takie senne), doświadczany jest cały, kompletny świat. Nie sądzę żeby konie tak wiele pragnęły od życia jak ludzie… podejrzewam że nie potrzebują budować ogromnych struktur by poprawiać sobie życie, raczej, jak mistrzowie zen, odczuwają doskonałość chwili. Być może czuję to od nich ponieważ konie w Ravenseyrie mają możliwość zbadania całości swojej końskiej natury, podczas gdy koń zamknięty w wyizolowanym stajennym boksie nie może.

Czy twoje konie mają jakieś specyficzne indywidualne umiejętności?

Od czasu ustanowienia Rezerwatu Mustangów Sorraia przyjęłam dla siebie rolę „obserwatora” i „wsparcia” zamiast trenera (chociaż za każdym razem gdy wchodzimy w interakcję z końmi ma miejsce trening, czy jesteśmy tego świadomi czy nie, co zobowiązuje nas do uważności!). Jako obserwator, mogę powiedzieć że w udomowionym stadzie jak również w prymitywnym stadzie odnotowałam specjalne zdolności u każdego osobnika. Dla zwięzłości (jako że obecnie jest szesnaście koni w Ravenseyrie) wymienię kilka z tych umiejętności, możliwości, predyspozycji, itd. które regularnie dostrzegam. Mamy więc mistrza krupady, niezachwianego wartownika, rzetelnego partnera dla twardych zabaw, wielu adeptów naturalnego zebrania, a wszyscy są w posiadaniu wyjątkowej możliwości rozumienia mnie na poziomie uczuć, gdzie większość naszego treningu teraz ma miejsce.

Czy konie są bardziej niezależne w porównaniu z innymi zwierzętami domowymi?

Tak by się wydawało, sądząc po tym z jaką łatwością zbiegłe konie domowe przystosowały się do życia w stanie dzikim (jak powtórnie zdziczałe mustangi w Ameryce Północnej).

Które zwierzęta potrzebują więcej kontaktu z ludźmi?

Zwierzęta mogą potrzebować tego kontaktu, lub nie… ale wydaje się pewne, że ludzie potrzebują kontaktu ze zwierzętami, czyż nie? Dla tych zwierząt które zabraliśmy z ich naturalnych środowisk i odebraliśmy normalne możliwości spełniania swoich „życiowych celów” – dla nich z pewnością potrzebne jest wiele empatycznego poświęcenia, intelektualnie stymulującej interakcji i pełnego miłości kontaktu fizycznego z ludźmi.

Co ludzie powinni robić by jak najwięcej zyskać w spotkaniach ze zwierzętami?

Zawsze podchodzić do nich mając serce kochającego sługi z pragnieniem by towarzyszyć im w ich samospełnieniu.

Czy konie będą zagrożone jako gatunek, jeśli przestaną służyć ludziom?

To ewidentnie jest możliwe, tak samo jak ludzie ewoluują nie potrzebując więcej jeść mięsa zwierząt, co może sprawić że liczba krów na świecie drastycznie spadnie. Z drugiej strony, jeśli my ewoluujemy jako ludzie, przestając jeść mięso zwierzęce i nie czyniąc ze zwierząt naszych niewolników, jest także prawdopodobne że znajdziemy miejsca w naszych sercach dla zwierząt jako towarzyszy, oddając im więcej przestrzeni w której mogłyby żyć niezależnie od nas.

Lynne Gerard
Ravenseyrie Sorraia Mustang Preserve
Manitoulin Island
Ontario, Canada

Conversation with Lynne Gerard

Lynne Gerard — Wed, 03 Feb 2010 12:25:06 +0000

Wersja polska: Rozmowa z Lynne Gerard
Lynne Gerard keeps a preserve for Sorraia horses on Manitoulin island. The preserve helps to save wild horse from Iberian Peninsula, known as Sorraia. For more information, visit her blog Journal of Ravenseyrie. In our conversation Lynne answers a few questions about her experiences and observations.

How do the horse-human interactions look like at Ravenseyrie?

Our interactions with the horses look like the way good friendships look…supportive, nurturing, empathetic – always with a desire for heightened understanding and greater mutuality.

Are your horses wild?

What seems like a simple question is actually quite involved to answer, mainly because there are two conceptions one can hold regarding wild horses. Our Sorraia and Sorraia Mustang horses are considered to be surviving offspring of the indigenous wild horse of southern Iberia. Their genetic and phenotypic make-up is that of a naturally occurring fauna and not that of a man-made breed. They are a wild horse type (Equus ferus) as opposed to a domestic type (Equus caballus). Likewise they differ from those domestic horses that escape captivity, become feral and sustain themselves in the wild without the intervention of humans…feral horses typically are of mixed ancestry with much genetic and phenotypic variation. So our horses are wild in the sense of their biology and would continue to be, for the most part, even if they were kept in modern stables (as is the case with many Sorraia horses in Portugal).

What people can learn from horses, and how?

My experience is that horses are exquisitely sensitive in a multi-layered way and utilize a much more holistic form of intelligence in their lives than we humans do. Humans have exchanged holistic intelligence (which could be described as cognition gained from the combination of all our senses) and operate primarily from the linear mind using a combination of reductionistic analytical reasoning that compartmentalizes and mechanizes an otherwise united, sentient and flowing universe. By simply observing horses* (or any element of nature) for a long period of time, we come to appreciate their exquisite means of perceiving the world around them and are lead back to the realization that we yet possess this holistic intelligence ourselves and would benefit greatly by relearning to operate from such a heightened perception.

*I should mention here that horses kept in unnatural settings often suffer from atrophied intelligence and develop abnormal responses to the world around them. To fully appreciate horses is to observe them interacting among their own kind in a wilderness setting.

What is important for horses to learn?

I feel it is important for horses to learn that they are equal beings, not lower than humans or higher than other life forms – a recognition they are likely born with, but which is suppressed by typical human intervention in the lives of horses. This is how I approach them, with this type of egalitarianism whether young or old. It is important for horses to learn social skills among themselves as horses and among us as humans. It is important for them to learn to use their bodies and minds in optimum ways.

Recently I’ve read a statement, that “it’s obvious that horses should be accustomed to people, because their job is to serve people”. Is it a good point of view?

It is neither a good point of view or a bad one because it depends on what the people are like and what type of services they ask of the horses. For myself I do not feel horses exist to serve people, so it is not a premise I begin with when developing a relationship with a horse. For me it is more important that I become accustomed to horses–that I learn their ways and fit myself into their world–and as we grow in our relationship all that we come to do together is mutually agreed upon.

Do you know methods of training horses, and the goals of these methods?

Of course. My primary training was in the world of dressage, first with a desire for competition and later as a classical art form. The goals of these methods are to bring a horse into a capacity for collection under the complete obedience of the rider and they make use of restrictive, coercive and punitive means to achieve the horse’s submission. No matter how skilled and kind a trainer is, to train in this way imposes things on the horse and does not encourage learning via concepts of shared leadership–the horse is not allowed any initiative and must always be the submissive member of the horse/human partnership.

Have you used any of them, and how did you feel about it?

Yes, I definitely trained in the manner of the classicists and bit by bit began to migrate toward a different way of being with horses because I took no joy in riding through resistance or fighting and arguing with my horses until they yielded to me. Some horses “go along” with what humans impose on them and others are mentally insulted by such things, all the more so if irritation or pain is involved. It was my horse, Mistral who prompted me to find a different way to develop our relationship and training, because of his inability to “go along” with things that didn’t feel right or have good meaning for him. Mistral would fight ardently rather than yield willingly. The deep love and admiration I have for this horse made me realize that training in the traditional manner was an affront to his being-ness and made for a very perverted friendship–so I had to learn how to relate to him in a better way, as a true friend and not as a dominant being subjecting one of lower rank.

Do you think that horses have imagination?

I feel that horses, like humans, like all elements of creation are players in the mundus imaginalis, a field of consciousness with unlimited imagination and from which realities are birthed into being via creative expression. So, yes! Horses have imagination!

How do they perceive the world?

It is presumptuous of me to think I know how horses perceive the world…at best, watching them live their lives in a natural setting I gain clues into what stimulates them and prompts their many fascinating behavior responses to the world around them. As such, it seems to me that horses have tremendous (maybe even transcendent) awareness of themselves, the world around them and where they fit into this world. Often when I am with the horses I feel a shift in my normal way of perceiving and experiencing time…in those moments I feel I perceive as they might perceive–that within the breeze that lifts their manes as they graze among wildflowers (completely aware yet also dreamy-eyed, and drugged) an entire, fulfilling world is experienced. I don’t think horses want as much from life as humans seem to…I suppose what I mean to say is that they do not need to build great edifices to enhance their lives, rather, like zen masters, they feel the perfectness of the moment. Perhaps it is something I feel from them because the horses at Ravenseyrie are able to explore the fullness of their equine nature here, whereas a horse locked in solitary confinement in a dark stall cannot.

Do your horses have some specific individual abilities, and what are they?

Since setting up our Sorraia Mustang Preserve, I have found myself, at least for now, taking up the role of “observer” and “supporter” rather than trainer (although each time we interact with horses training takes place whether we are aware of it or not, so it behooves us to take great care with our interactions with horses!) As an observer, then, I can relay that within the domestic group as well as the primitive group, I’ve noted special aptitudes displayed by each individual. For the sake of brevity (for there are presently 16 equine individuals here at Ravenseyrie) I’ll quickly list some of the skills, abilities, predilections, etc. which I see regularly. We have a master of the croupade, a steadfast sentinel, a reliable partner for rough & tumble games, multiple adepts at natural collection and all of them in possession of an exquisite capacity to understand me on a “heart to heart” level, where much of our “training” now takes place.

Are horses more independent in the wild, than other domestic animals?

It would sure seem so, judging by how readily escaped domestic horses have adapted to life in the wilderness (like the feral mustangs in North America.)

Which animals need more contact with people?

Animals may or may not need contact with people…but it sure seems people need contact with animals, doesn’t it? For those animals that we have taken out of their natural environments and prevented them from their normal means of fulfilling their “life purpose”–these animals surely need a lot of empathetic devotion, intellectually stimulating interactions and loving physical contact from people.

What should people do to get the most out of their encounters with animals?

Always approach the animals with the heart of a loving servant with the desire to assist in their self-actualization.

Will horses be endengered as species, if they don’t serve people anymore?

This is certainly a possibility, just as when people evolve in ways where they no longer eat the flesh of cattle, then the number of bovines in the world would likely decrease drastically. On the other hand, if we evolve as humans, no longer eating animal flesh and no longer making slaves of animals to serve us, it is also probable that we will have room in our hearts and lives for animals as companions, as well giving back a lot of the landscape to them to fulfill their lives independently of us.

Lynne Gerard
Ravenseyrie Sorraia Mustang Preserve
Manitoulin Island
Ontario, Canada