Niestety, posiadanie trawnika za drzwiami wcale nie oznacza, że od tej pory pies jest samowystarczalny w kwestii zapewnienia sobie rozrywki. Tym bardziej, że nawet gdyby tak było, to pierwszą rozrywką byłoby pewnie demolowanie ogrodu. W innym wypadku, zależnie od temperamentu, pies wybrałby nicnierobienie w nieskończoność.

Psa trzeba zabierać na spacer, bo przestrzeń zwyczajnego ogródka jest dla niego zdecydowanie za mała i zbyt mało atrakcyjna, żeby miał ciekawe życie. Znudzony pies to nic dobrego, bo jeśli będzie pozostawiony sam sobie, to może także zapomnieć, czego został nauczony, na przykład chodzenia na smyczy i podstawowych poleceń, albo nabierze nieufności do obcych ludzi i zwierząt. Szczególnym okrucieństwem jest trzymanie psa przykutego do budy, na łańcuchu, co jest jeszcze większym ograniczeniem jego przestrzeni. Jest to tak samo niedobre, jak trzymanie konia cały dzień w boksie, w którym nie może zapewnić sobie odpowiedniej dawki ruchu i innych rozrywek.

Dobrą stroną posiadania ogrodu jest to, że można psa wypuścić na krótko, żeby załatwił swoje potrzeby fizjologiczne (o ile chcemy, żeby ogród służył mu za toaletę), a na spacerze skupić się wyłącznie na… spacerowaniu. Albo szkoleniu, poznawaniu nowych sytuacji, ćwiczeniu się w jakichś psich sportach. Dzięki temu ogród na tym nie ucierpi, ponieważ nie będzie w nim tak wielu zniszczeń, zgodnie z powiedzeniem “dobry pies, to zmęczony pies”…

Za to ogród może być dobrym miejscem na naukę “nowych sztuczek”, czyli takich zachowań, które nie są jeszcze dobrze utrwalone. Jeśli jest to zaciszne miejsce, to będzie w nim mniej rozproszeń, niż na terenie poza ogrodem, ale skupienie będzie trudniejsze niż podczas ćwiczeń w domu. Tak więc ogród może służyć za etap pośredni między nauką nowych elementów w domu i na dworze.

Niedawno czytałam książkę Stanleya Corena, pod tytułem “Tajemnice psiego umysłu”. Opisuje on wiele różnych badań, między innymi pewien eksperyment na szczurach. Grupę szczurów w zaawansowanym wieku, żyjących do tej pory w skrajnie nudnych i monotonnych warunkach, nagle wpuszczono do szczurzego “wesołego miasteczka” – ze wszystkimi możliwymi atrakcjami, z innymi szczurami, zabawkami, różnymi smakołykami i tak dalej. Początkowo szczury były przestraszone i zdezorientowane, ale szybko przyzwyczaiły się i pozbyły dotychczasowej apatii, która towarzyszyła im przez całe nudne życie. Nie tylko stały się szczurami weselszymi, w ich mózgach wytworzyło się bardzo wiele nowych połączeń!

To doświadczenie dowodzi, że monotonia i ograniczona przestrzeń wpływa wyniszczająco na psychikę zwierzęcia, ale też nigdy nie jest za późno, by przywrócić mu radość a nawet nieco “zreperować” jego mózg, zniszczony wieloletnią apatią. Dobrze by było, gdyby ogród w którym pies pozostaje przez dłuższy czas miał coś z takiego psiego “wesołego miasteczka”!

Oto informacje od opiekunki Luny:

“W listopadzie udało nam się uratować przekochaną suczkę imieniem Luna, która skazana była na samotną egzystencję na działce, nawet podczas mrozów mając do dyspozycji jedynie nieocieplaną budę. Niestety pierwsza adopcja okazała się być nieudana… Luna znów poszukuje domku.

Niebieskooka, biała jak śnieg piękność nie miała jak dotąd szczęścia. Urodziła się głucha, a pierwszy właściciel pozostawił ją samą sobie. Dokarmiana przez pracowników pobliskiej firmy, przeżyła tam rok. Rok, który dla większości psów jest najpiękniejszy – czas szczenięctwa, poznawania świata, szaleństw i zabaw.

Dziś 18-miesięczna Luna wygląda jak dorosły dog niemiecki, choć to jeszcze duży dzieciak. Na szczęście nie zgasła w niej radość życia, chęć zabawy i miłość do ludzi. Czeka na prawdziwy, stały dom oraz kochających ludzi, dla których jej głuchota nie będzie problemem. Bo tak naprawdę Luna może normalnie żyć i funkcjonować – chodzić na spacery, bawić się i okazywać miłość swoim opiekunom na każdym kroku, tak jak to robi obecnie.

Luna uwielbia pieszczoty i wykorzysta każdą okazję, aby wpakować się na kolana. Lubi jedzenie i zabawę, dlatego nauczenie jej podstawowych komend optycznych nie będzie trudne. Nie wykazuje żadnej agresji zarówno wobec ludzi, jak i psów, które po obwąchaniu zwykle zaprasza do zabawy. Pięknie chodzi na smyczy i potrzeby fizjologiczne załatwia wyłącznie na dworze.

Idealnie byłoby, aby nie musiała zostawać sama na dłużej niż 3-4 godziny. Jest jednak na tyle socjalna, że chętnie będzie towarzyszyć swoim opiekunom w różnorodnych codziennych czynnościach. Jeśli zechciałbyś zyskać wspaniałą przyjaciółkę, towarzyszkę spacerów i zabaw oraz dużą przytulankę w jednym, skontaktuj się w sprawie adopcji. Suczka przed adopcją zostanie WYSTERYLIZOWANA. Nowy dom czeka wizyta przedadopcyjna. Zapewniamy transport w każdą część Polski, jak i do Czech czy Niemiec.

[...]

Cóż więcej mogę napisać o Lunie… To bardzo absorbujący pies, trochę “dziki” i życie z nią z początku na pewno nie będzie łatwe, ułożenie odpowiednich stosunków między nią a przyszłymi właścicielami będzie wymagało sporo pracy. Ona jest bardzo rozbrykana i nie do końca zdaje sobie sprawę ze swojej siły i wielkości. Jako pies głuchy od urodzenia, nie nauczyła się na przykład akceptowalnej dla innych zwierząt i ludzi siły nacisku zębów w zabawie. W pewnych zachowaniach, pomimo przyjaznych intencji, trochę się nie kontroluje. Ponadto jej życiorys poskutkował lękiem separacyjnym i nie powinna ona być pozostawiana w samotności na zbyt długo, a już na pewno nie w mieszkaniu – może to się wiązać ze zniszczeniami oraz wyciem i szczekaniem.

Ta sunia wymaga dużo konsekwencji w działaniu i spokoju od swojego opiekuna. Poza tym to cudowny pies, który na pewno u boku swojego człowieka po pewnym czasie pokaże się z jak najlepszej strony. Osoba, która ją adoptuje, musi mieć jednak dużo czasu dla niej, cierpliwości oraz wiedzy o psach. Nie nadaje się ona do domu z dziećmi czy innymi psami (dla ich bezpieczeństwa! – chodzi o jej zabawy, które wymusza, kiedy chce).”

Kontakt:

Julia Słonina
e-mail: valium4kids@o2.pl
tel. 607 282 066

Tak może wyglądać klikerowe szkolenie psa, który nie słyszy – zamiast dźwiękowego markera, używamy światła:

Są też psy których zwyczajnie nie należy spuszczać ze smyczy, bo brak im odpowiedniego wyszkolenia i mogłyby stwarzać niebezpieczeństwo. A one też przecież potrzebują się wybiegać. Na szczęście nie ma powodu, żeby zostawiać je w domu, a jeśli lubią bieganie, to mogą nawet pomóc nam w rozruszaniu się po zimie. Najpopularniejsze psie sporty, które polegają na tym, że człowiek biegnie albo spaceruje z psem na smyczy, to dog trekking i canicross. Obie dyscypliny rozwijają się w Polsce i chociaż najbardziej rywalizują w nich psy ras pociągowych, to można je trenować również dla przyjemności, z każdym psem który lubi spacery.

Dog trekking

Słowo “trek” pochodzi z języka afrykanerskiego, który powstał na styku kultur w Kolonii Przylądkowej z XVII-wiecznych dialektów niderlandzkich pod wpływem języka malajskiego i portugalskiego, oraz miejscowych języków ludów hotentockich. Słowo to jest czasownikiem i dosłownie oznacza “ciągnąć”, “pociągnąć”, ale w języku angielskim funkcjonuje jako “wędrówka”, “wyprawa”, “wędrować”.

Oznacza podróż podejmowaną na piechotę, w terenach gdzie mechanicznych środków transportu raczej się nie używa. Czasami może być to wielodniowa wędrówka. Ekstremalnym przykładem takiego wędrowca (oczywiście podróżującego z psem) jest Włoch Gianluca Ratta (na zdjęciu), który z psem o imieniu Shira przebył już 18,558 kilometrów.

Nie trzeba jednak poświęcać wielu miesięcy na taką wyprawę, zwłaszcza jeśli nie jest się włoskim atletą. Można zacząć od dłuższego spaceru, a po osiągnięciu odpowiedniej formy spróbować swoich sił w jednych z kilku organizowanych w Polsce zawodów – każde z nich mają zaplanowaną trasę o średnim dystansie, który będzie odpowiedni dla początkujących trekkingowców. Informacje na stronie: Puchar Polski Dog Trekking. Najbliższe zawody odbędą się już w niedzielę, w Złotym Stoku.

Dog trekking to nie tylko spacer z psem w miłych okolicznościach przyrody, ale też coś w rodzaju rajdu na orientację. Dlatego trzeba się przygotować na konieczność spotkania z mapą i podczas spaceru zadbać o pewną samowystarczalność, pamiętając o misce wody dla psa. W nieco trudniejszej sytuacji mogą być te psy, które mają bardzo delikatne łapy – wtedy warto zainwestować w specjalne buty, które nie będą się zsuwały ani ślizgały, a ochronią łapy przed skaleczeniami. Na nasze nogi oczywiście przydadzą się buty trekkingowe :)

Canicross

Ta dyscyplina różni się od “psiego trekkingu” tym, że więcej ma wspólnego z bieganiem (lub joggingiem), niż z pieszym rajdem na orientację. Oficjalnie należy do sportów zaprzęgowych i często można zauważyć, że psy mają na sobie zaprzęgową uprząż – ich zadaniem jest pomaganie w biegu maszerowi. Z tego powodu psa nie przypina się do zwykłej smyczy, tylko do specjalnej liny z amortyzatorem, która łagodzi ewentualne szarpnięcia, chroniąc psa i kręgosłup człowieka. Taki sam sprzęt będzie świetnie nadawał się do trekkingu z psem.

Tak jak w poprzedniej dyscyplinie, tu również może nadawać się każdy zdrowy i sprawny pies, ale i tu dominują psy ras pociągowych, wyżły, niektóre rasy myśliwskie. Jest to też świetne rozwiązanie dla tych, którzy już psa takiej rasy posiadają i chcieliby z nim startować w psich wyścigach, ale nie mają możliwości by skompletować całe stado. Tu można startować z jednym psem.

Czego trzeba psa nauczyć? Przede wszystkim, musi lubić ruch i bieganie, ale na pewno warto nauczyć go podstawowych komend głosowych – ułatwi to kierowanie psem na trasie. Można użyć tradycyjnych komend maszerskich: Gee! = w prawo, Haw! = w lewo, Whoa! = stop,  Hike! = naprzód.

Dog trekking i canicross mogą być świetnym treningiem kondycyjnym dla człowieka i dla psa, zwłaszcza jeśli poszukamy urozmaiconych terenów i ciekawych imprez okolicznościowych. Możemy także połączyć nasze sportowe spacery z jeszcze jednym północnym wynalazkiem – nordic walking. Ten rodzaj marszu ze specjalnymi kijami, początkowo wymyślony jako całoroczny trening narciarzy biegowych, dziś zdobywa coraz większą popularność jako nowa forma rekreacji. Wiele informacji na temat ludzkiego treningu, w ramach akcji “Polska biega” zorganizowanej przez Gazetę Wyborczą, jest na stronie www.polskabiega.pl.

Kim jest szczeniaczek?
Jest młodym psem. Mierzy i waży o wiele mniej, niż będzie w przyszłości. Jeśli jest rasowy, możemy coś wróżyć na temat jego charakteru, wyglądu czy potrzeb. Jeśli jest w typie danej rasy (ale nie ma rodowodu, lub po prostu przypomina tę rasę z wyglądu), to także można próbować go porównać z jej przedstawicielami, ale prawdopodobieństwo spełnienia się naszej wróżby będzie znacznie mniejsze. Istnieje też ryzyko, że rodzice takiego psa nie otrzymali rodowodu z powodu jakiejś poważnej wady, więc trzeba szczeniaczkowi dokładnie się przyjrzeć pod tym kątem. Najmniej kłopotu mamy ze zwykłym kundelkiem: po prostu zupełnie nie wiadomo, co z niego wyrośnie. Jednak w każdym przypadku mamy szansę na porządnego dorosłego psa! Wystarczy trochę się postarać.

Czego potrzebuje szczeniaczek?

Przede wszystkim, potrzebuje dużo miłości i mnóstwo cierpliwości. Może wygląda słodko na zdjęciach, ale najpewniej będzie grzeczny tylko wtedy, kiedy śpi. W innych sytuacjach będzie ostrzył pazurki, rozmontowywał sprzęty i szpilkował wszystko ostrymi ząbkami, z częstymi przerwami na totalną głupawkę. Najpierw jednak musi się zadomowić. To znaczy, że trzeba zapewnić mu własne, osobiste miejsce do spania. Może to być koszyk, pluszowe posłanko ze sklepu, poduszka, polar, koc. Ważne żeby było wygodne, ciepłe, czyste i suche, położone w takim miejscu, gdzie szczeniaczek może liczyć na chwilę spokoju jeśli zechce się przespać. Przydadzą się miski na wodę i jedzenie, najlepiej w kuchni na kafelkach, bo wtedy łatwo posprzątać podłogę. Oczywiście dużo zabawek! Wszystko to musi być odporne na ostre zęby, nie dające się łatwo przegryźć, oderwać i połknąć, bez frędzli i małych elementów, stabilne (żeby szczeniaczek nie przewrócił miski albo koszyczka na siebie). To samo dotyczy wszystkich sprzętów w mieszkaniu: trzeba osłonić kable, podnieść wszystko co stoi na ziemi i pogodzić się z ewentualnością, że szczeniaczek zasika wszelkie dywany, zanim nauczy się czystości.

Gdzie mieszka szczeniaczek?

W domu! Po pierwsze dlatego, że musi czuć się bezpiecznie. Najpierw niech zorientuje się w małej przestrzeni, a jak już się z nią oswoi, może poznawać świat i nowych ludzi. Strasznie ważna jest socjalizacja, czyli zapoznawanie szczeniaczka z otoczeniem i tym, co go w życiu spotka. Jak tylko załatwimy wszystkie szczepienia i pies nabierze do nas zaufania, ruszamy w świat: zapraszamy i odwiedzamy gości, spotykamy wszystkie możliwe (najlepiej miłe i dobrze wychowane) zwierzęta i jeździmy na wycieczki.

Od czego zacząć?

Jeśli nasz szczeniaczek pochodzi od porządnego hodowcy albo z porządnego schroniska, to otrzymaliśmy pierwsze instrukcje oraz książeczkę zdrowia. Warto zapoznać się z weterynarzem, który będzie współpracował z nami przez resztę życia psa. Weterynarz najlepiej doradzi na temat żywienia i pielęgnacji, zaproponuje program szczepień i przyzwyczai szczeniaczka do siebie, co przyda się w życiu.

Co szczeniaczek powinien umieć?

Na początek czeka nas nauka czystości. Polega na wynoszeniu szczeniaczka na trawnik tak często, jak się da, zwłaszcza po każdym piciu i jedzeniu. Jeśli do trawnika daleko, możemy nauczyć załatwiania się na gazetę albo do specjalnej kuwety (dostępne w sklepach zoologicznych). To taki “etap pośredni”, ale wystarczy do zrozumienia, że “załatwiać się należy tam, a nie wszędzie”. Co zrobić, jeśli zauważymy że szczeniaczek załatwia się gdzie indziej? Spokojnie podejść i zanieść go na gazetę, do kuwety lub na trawnik.
Młode zwierzęta zawsze szybko się uczą. Żeby szczeniaczek reagował na imię, musimy go tego nauczyć – nagradzamy za każdym razem, gdy zareaguje. Podobnie będzie z nauką chodzenia na smyczy (najlepiej przypiętej do szelek). Naukę zaczynamy w domu, tam gdzie jest cisza i spokój. Szczeniaczek uczy się szybko, ale równie szybko się nudzi. Dlatego nasze lekcje powinny być krótkie, ciekawe i pełne nagród. Nie wolno się spieszyć!

Szczeniaczek i dziecko

Młode pieski i młodzi ludzie mają jedną wspólną cechę: uwielbiają się bawić. Niestety jednym i drugim czasami brakuje ostrożności i potrafią sobie nawzajem zrobić krzywdę. Dlatego trzeba nauczyć dziecko, jak bawić się z psem. Niech trzyma psią zabawkę w taki sposób, żeby podczas zabawy w szarpanie uniknąć przypadkowego ugryzienia. Niech nie nadużywa siły, żeby szczeniaczka nie uszkodzić ani nie przestraszyć. Niech bawi się w bezpiecznym miejscu (nie na kanapie, z której szczeniaczek może spaść). Niech umie przerwać zabawę i wyciszyć szczeniaczka. Nawet jak dziecko opanuje wszystkie te umiejętności, zawsze powinno bawić się z psem pod okiem kogoś dorosłego!

Szczeniaczek idzie do szkoły

Gdy już załatwimy wszystkie podstawowe, domowe sprawy, zrobimy sobie i szczeniaczkowi wielką uprzejmość, jeśli zapiszemy się z nim do szkoły. Oczywiście nasz blog, którego główną tematyką jest szkolenie zwierząt metodami opartymi na nagradzaniu, nie może polecić innej szkoły, jak właśnie taka – pozytywna. Najważniejsze jest jednak to, żeby szkoła była po prostu porządna. Nie wahajmy się przed obejrzeniem jej terenu, przepytaniem instruktorów, skorzystaniem z próbnych zajęć, jeśli szkoła takie oferuje. Nawet jeśli nie znamy się najlepiej na szkoleniu zwierząt, to nie znaczy, że nie mamy prawa pytać o wszystko. W porządniej psiej szkole dostaniemy podstawowe informacje o tym, jak zwierzęta się uczą, uzgodnimy plan zajęć dostosowany do naszego psa, a instruktor zapozna się z nim i wstępnie oceni jego psychikę, nie strasząc szczeniaczka ani nie robiąc niczego bez naszej zgody.

Wiele psich szkół oferuje przedszkole, w którym najmłodsze szczeniaczki zapoznają się ze sobą, a właściciele wymieniają się doświadczeniami. Są to bardzo cenne zajęcia, bo świetnie pozwalają poznać charakter psa, który wyrośnie z naszego szczeniaczka i nauczyć go podstawowych rzeczy. Jeśli szkoła oferuje szkolenie metodą klikerową, to zapiszmy się na nie – bo ta metoda jest najlepsza :)
A to trzymiesięczny labrador, który już bardzo dużo potrafi:

Kilka inspirujących artykułów do poczytania:
• Kiedy jesteśmy uprzejmi?
• Niezwykle oddane psy
• Zabawki dla spryciarzy
• Behawioryzm i początki teorii uczenia się

Bywają też sytuacje, w których zwyczajnie nie chcemy się zastanawiać, co jest nagrodą a co karą, wolimy poddać się własnym emocjom i temu, co dzieje się teraz, reagując instynktownie i bez analizowania “na zimno”. W tych granicach, w których się poruszamy szkoląc zwierzęta potrzebne jest doświadczenie i wiedza. Ale przecież oprócz tego są takie zwykłe, codzienne relacje, choćby “wspólne nicnierobienie”. Czasami bywają równie pouczające, co sesja szkoleniowa – a może nawet bardziej.

Jak więc ocenić naszą życzliwość? Najprościej – po emocjach. Niekoniecznie naszych własnych, bo wiele osób ma tendencję do wielce pochlebnego myślenia o sobie… możemy próbować odgadnąć emocje zwierzęcia: po tym, czy w ogóle chce z nami przebywać, czy z radością wykonuje zadania, co komunikuje swoją mową ciała. Ale i tutaj może się zdarzyć, że każemy rzeczywistości dopasować się do naszych przekonań. Czasem więc warto zapytać kogoś obcego, nawet zupełnie nieznajomego. Może przechodnia? Zadajmy temu komuś pytanie: czy zdaniem przechodnia ten pies lubi ze mną pracować? Czy ten koń wygląda na zadowolonego z dzisiejszej lekcji? Czy papuga czuje się dobrze? Czy to zwierzę jest rozluźnione, radosne, pewne siebie?

Zanim sami siebie ocenimy, dlaczego nie poprzyglądać się innym pod kątem ich życzliwości? Niekoniecznie w celu zwrócenia im uwagi, że za mało się starają; wiadomo, że krytykować zawsze łatwiej… wielu ludzi wychodzi z psem na spacer i wcale nie próbują zbudować z nim więzi, po prostu pies idzie sobie, a człowiek sobie. Inni z kolei bardzo ambitnie trenują, miotając w powietrze kolejne dyski i inne aporty. A może by tak wybrać się na zawody i ocenić uczestników pod kątem serdeczności wobec czworonogich sportowców? Jeszcze odważniejsze byłoby wystartowanie samemu tylko po to, żeby sprawdzić siebie w stresujących warunkach. To byłaby piękna motywacja do wystartowania w zawodach: sprawdzę, czy wobec szansy na wysokie miejsce i wśród spojrzeń obcych ludzi jestem wobec zwierzęcia tak samo uprzejma, jak w ciepłe wiosenne popołudnie spędzane na mało zobowiązujących ćwiczeniach.

Ważne: jeśli tracę cierpliwość, albo w ogóle nie mam czasu na jakiekolwiek rozmowy, bo zwierzak ma coś wykonać i już, nie mogę dopuścić do sytuacji, żeby zwierzę na tym ucierpiało. To wcale nie jest łatwe, bo trudno jest oddzielić emocje od tego, co robimy. A zwierzęta też nie zawsze bywają delikatne: niektóre mają poważne problemy ze sobą, zachowują się agresywnie, czy też są ekstremalnie płochliwe – w taki czy inny sposób odmawiają posłuszeństwa. Musimy wtedy zadbać o własne bezpieczeństwo, żeby sytuacja nie zmuszała nas do reakcji, których będziemy później żałować. Musimy też zagwarantować sobie morze czasu, by wykazać się nieskończoną cierpliwością. Pewnie, że własne emocje trzeba rozładować: podczas sprzątania, medytacji, czy też jak kto woli ;)

Wielką uprzejmością wobec zwierzęcia będzie zapewnienie mu możliwości, by także ono rozładowało stres i negatywne emocje. Najlepiej pomaga wtedy swobodny ruch na świeżym powietrzu… idealnie by było, gdyby każdy domowy towarzysz człowieka miał taką sposobność i mógł z niej skorzystać do woli, znajdując nie tylko miłe towarzystwo do wspólnego biegania, ale także ciche i spokojne miejsce do odpoczywania.

Poszukajmy ludzi, których łączy prawdziwa więź z ich zwierzętami i którzy z łatwością zdobywają sympatię nowo spotkanych zwierzaków. Wiele można się od nich nauczyć i wspaniale wpływają na dobre samopoczucie :)

Podyskutuj na forum: Gdzie zaczyna się i kończy “pozytywnie”?

Jeśli z naszym staruszkiem bawiliśmy się dużo i często, a zauważymy, że nie daje już rady, bo jego sprawność obniża się, musimy powoli zmniejszać intensywność zajęć. Nie możemy dalej wymagać od niego tego co kiedyś, ale też nie możemy całkowicie wszystkiego odrzucić. Przede wszystkim obserwujmy psa – jak szybko traci siły, ile ma ochoty, czy daje radę. I do niego się dostosowujmy. Całkowite zaniechanie zabawy, nawet jeśli pies nie wydaje się bardzo entuzjastycznie do niej nastawiony, nie jest właściwe (biorąc pod uwagę, czy nie ma poważnych problemów ze zdrowiem i czy lekarz weterynarii nie dał jakichś ograniczeń). Zabawa i trening pozwalają podtrzymać sprawność psa, lepsze funkcjonowanie organizmu, wolniejsze starzenie się i przede wszystkim: stymulację umysłową, poczucie akceptacji, bycia członkiem rodziny, wzbudzenie radości. A każdy psiak tego potrzebuje, nawet ten starszy.

Dlatego bawmy się i uczmy dalej swoje staruszki- wolniej, mniej intensywnie, krócej – ale podtrzymujmy dalej nasze rytuały, aby pies nadal czuł się bezpiecznie. Szczególnie dla starzejącego się psa poczucie bezpieczeństwa jest nadrzędną wartością. Staruszki częściej odczuwają lęki, boją się odrzucenia, bardziej potrzebują kontaktu i wsparcia człowieka. Jeśli w tym czasie zrezygnujemy ze wspólnych aktywności, albo drastycznie zmniejszymy ich ilość, może to odbić się na psychice psa.

Do owych rozważań skłonił mnie mój 9-letni pies, u którego już od jakiegoś czasu obserwuję znacznie zmniejszenie aktywności wspólnymi zabawami, czy szkoleniem. Na początku dalej „ciągnęłam” naukę nowych sztuczek i zabawy, jednak Taris nie był aż tak nimi zainteresowany. Odbierałam to jako niechęć. Zaczęłam się zastanawiać, czy może lepiej nie dać mu spokoju. Zrezygnowałam z sesji nauki różnych sztuczek. Zabawy zostały, ale nie zapraszałam go już tak często do nich i nie bawiliśmy się tak intensywnie. Mam jeszcze drugą sunię, młodą, energiczną. Uczymy się ciągle nowych sztuczek. Taris zawsze nas obserwował co robimy nowego, ale odbierałam to raczej jako zainteresowanie smakołykami ;) które i tak też dostawał. Jednak podczas pewnej sesji, pomimo, że smakołyki mu podrzucałam (za „nic”), sam zaczął mi prezentować sztuczki, których kiedyś się uczyliśmy. Doszłam do wniosku, że Taris też chciał coś ze mną poćwiczyć, nie chciał smakołyków za „nic”. Wtedy zaczęłam się nad tym wszystkim zastanawiać. I wróciliśmy do szkolenia, lecz na jego zasadach.

Znowu się uczymy i widać, że Taris jest o wiele spokojniejszy i bardziej zadowolony, niż kiedy nie musiał nic robić.
Poświęcajmy czas swoim staruszkom, szkolmy je i bawmy się z nimi dalej.

Na naszym blogu też niedługo zmieni się dekoracja :) na wiosenną. Ale jeszcze nie teraz. Jest początek marca i wszyscy zaczynamy zrzucać futro, to znaczy my i nasze zwierzęta. Może są tacy, którzy w tę zimę nie przestali ćwiczyć i trenować, ale nawet oni obrośli w zimowe kożuchy, które teraz będą zrzucać. Jeśli o mnie idzie, to nie przerywam tylko zabaw – już od dawna jakikolwiek mój “trening” wygląda tak, że 80% czasu poświęcam mniej lub bardziej głupkowatym zabawom, a jeśli coś zostanie, to w tym czasie się szkolimy. Coraz częściej uważam, że idealnie byłoby na tych zabawach poprzestać.

Szczególnie wiosną. Tylko że wiosna wcale nie oznacza, że nie mamy licznych problemów z rozpoczęciem intensywniej czegokolwiek. Zrzucamy futro, co u naszych zwierząt skutkuje ogólnym osłabieniem, a u nas tym, że nie umiemy ubrać się stosownie do pogody (bo pogoda też często zachowuje się niestosownie). Wszelkie przeziębienia oraz spadki formy mamy jak w banku. Do tego brodzimy w błocie, od czego niektórym psują się kopyta. Na sierść i tak dalej dobra jest biotyna. Jeśli mamy zwierzaka – staruszka, to warto przypomnieć sobie o jego tabletkach wzmacniających stawy (zawierają chondroitynę i glukozaminę). Samemu też można łyknąć jakąś witaminę, a co, na młodą włoszczyznę i inne świeżynki jeszcze poczekamy.

Zawsze mam wrażenie, że ten początek roku jest jednak jakimś obciążeniem dla zwierzaków, które są wtedy mimo wszystko trochę rozkojarzone. Zdarza się tak, że tym swoim rozkojarzeniem irytują człowieka, który nawet nie zdaje sobie sprawy, że jego też dopadło wiosenne przesilenie, że pogoda się zmieniła cztery razy w ciągu dnia, kpiąc sobie z tego że człowiek ma PLAN i chciałby go zrealizować i żadne okoliczności przyrody nie powinny mieć tu nic do rzeczy. Otóż niestety mają, więc trudno, trzeba skupić się na obserwowaniu siebie i tego psa, konia czy innego zwierzaka, który nie przemówi do nas ludzkim głosem. Przemówić nie przemówi, ale za to możemy zaobserwować, czy nie czuje się gorzej niż zwykle. Prawie na pewno nie będzie w tak dobrej formie, jak wtedy kiedy na dworze był trzaskający mróz.

To przecież nie musi nas powstrzymywać przed wybraniem się na miły spacer. Taki spacer może stać się pretekstem do odświeżenia najprostszych umiejętności, jak choćby cywilizowanego chodzenia na smyczy lub na uwiązie, albo podnoszenia jakiegoś przedmiotu z ziemi, albo chodzenia tyłem. Niby przypadkiem i zupełnie niechcący. Ja zamierzam poszukać takiej umiejętności, która będzie się udawała najczęściej i sprawi najwięcej radości, a potem pomyślę, co na tym będzie można zbudować.

Jak często mówisz coś podobnego swojemu psu?

Nazbyt często strofujemy psy. Zabraniamy, zakazujemy i nic w zamian nie proponujemy. Ograniczamy psią naturę, bo nie pasuje to do naszego domu, świata. W ludzkim świecie wielu rzeczy nie wypada robić. W psim jest inaczej. Pies rozumie i widzi świat w „swoich barwach”.

Narzucamy mu ludzkie normy i nakazujemy ich przestrzegać. Nie zważając na to, że często są niezgodne z psią naturą i że pies nie potrafi się do nich, ot tak, dostosować. Ciągłe strofowanie psa wprawia go w zakłopotanie. Wywołane w ten sposób zdezorientowanie może spowodować jedynie więcej problemów z zachowaniem psiaka, aniżeli przynieść pożytku. Ciągłe zakazywanie bez pokazywania psu co ma robić w zamian, wywołuje u niego stres. Nie wie co robić kiedy czuje, że „coś” musi.

Nie może gryźć kiedy czuje, że teraz koniecznie coś chce żuć. Człowiek mu zabrania i nie pokazuje psu gdzie indziej ma dać ujście swojej potrzebie. Napięcie w psiaku wzrasta. Odczuwa dyskomfort i stres.

Zabraniamy biegać, kiedy on czuje, że aż łapy spod niego się rwą. Musi dać ujście swojej energii, ale mu nie sugerujemy w jaki inny, akceptowany przez nas sposób ma to zrobić.

Zabraniamy bawić się z innymi psami, kiedy on usilnie tego potrzebuje.

Zabraniamy nadmiernie entuzjastycznego witania się.

Nie podobają nam się szalone pogodnie po domu.

Zabraniamy, zabraniamy i zabraniamy. Tak w kółko.

A może zamiast zabraniać pokażmy psu co ma robić w zamian? Pokażmy mu to co się nam podoba i nagradzajmy to zachowanie. Nie koncentrujmy się na tym co złe, tylko na tym co dobre. Uczmy psa pożądanych zachowań.

Torebka na nagrody, ogromnie praktyczna z punktu widzenia kogoś, kto przez lata nosił smakołyki w kieszeni albo w torebce-biodrówce. Otwiera się od góry, więc nic się nie wysypie, a po bokach ma dwie kieszonki na kliker. W środku zmieści się nawet standardowy kubeczek na psią karmę, taki plastikowy z miarką. Super! Dla koniarzy też by się nadawała, chociaż mogłaby bardziej przylegać do ciała (jest okrągła, żeby mieścił się ten kubeczek).

“Tajemnice psiego umysłu” Stanleya Corena. To ten od rankingu inteligencji psów. Na psim forum znajdziecie spis jego artykułów dostępnych w portalu Onet. Książkę na pewno polubią czytelnicy “Umysłów zwierząt” Donalda R. Griffina, bo jest to podobny rodzaj analizy zwierzęcych zachowań, podszyty ogromnym szacunkiem dla nich. Nie znajdziecie tam prostej recepty typu “jak pies robi tak, to ty zrób tak”.

“Kliker – skuteczne szkolenie psa” Karen Pryor to właściwie odwrotność powyższego – wszystko wyłożone najprościej jak się da. Czasami warto wrócić do takich podstaw, jak człowiek się zagubi w niuansach szkolenia, no i jest to idealna książka dla początkujących. Do książki jest dołączony film, całkiem porządnie zrealizowany i również tłumaczący wszystkie podstawowe zagadnienia, na przykładzie nauki prostych poleceń typu “siad” czy “waruj”. Warto znać choćby dlatego, że Karen Pryor jest jedną z prekursorek całego klikerowego zamieszania :)

Klikerlab również przygotowuje fantastyczne niespodzianki dla swoich Czytelników, ale o tym już w roku 2010!

Powyższy obrazek wygrał konkurs na kartkę świąteczno-noworoczną, pod tytułem “Psie święta”, zorganizowany przez forum Psie Sprawy. Dziękuję bardzo! :)