Oto pierwszy klikerlabowy artykuł Julii z Orla, która prowadzi bloga o mechanice ruchu konia – “Equimechana“, a także administruje naszym Forum, gdzie rozmawiamy o szkoleniu, biomechanice, żywieniu, ziółkach i innych sprawach. Do napisania poniższego tekstu zainspirowała Julię pewna kasztanka…

Czy koń przekraczając magiczną granicę wieku dwudziestu lat musi iść przymusem na emeryturę? Często spotykam się z troskliwymi zapytaniami o mojego dwudziestoletniego araba: „Ale ty już chyba na nim nie jeździsz…?!”, a dziewczynę, która wsiadała na niego 2 razy w tygodniu ktoś jeszcze bardziej przejęty pouczył na forum internetowym: „nie waż się na nim skakać!”

Takie podejście do sprawy świadczy o trzech rzeczach. Jedna rzecz to to, że ludzie naprawdę są wrażliwi na niewłaściwe użytkowanie koni. Druga jednak rzecz to fakt, że niewiele wiedzą o tym jak to właściwe użytkowanie powinno przebiegać. I trzecia rzecz – wszyscy myślą, że koń po dwudziestce wybiera się powoli do grobu, więc należy mu zapewnić pobożną ciszę i spokój na „.zielonej łączce”. Nic bardziej mylnego.

Mając wdrukowane podobne myślenie próbowałam mojego konia odstawiać od pracy odkąd skończył 15 lat, sądząc, że już się wystarczająco namęczył i pracowanie z nim to zwykłe barbarzyństwo. Podchodziłam do odesłania go do stanu spoczynku regularnie co rok. A on, co rok, mówił mi prosto w oczy: „ej, czemu mnie tak zostawiasz…?” i ten zawód demonstrował się na zewnątrz konia postępującą utratą formy. A im był starszy tym ta zmiana była bardziej ewidentna. Konie, które całe życie współpracowały z człowiekiem znoszą nicnierobienie i brak uwagi bardzo ciężko. Przy ostatniej odstawce mój koń zaczął wyglądać naprawdę staro.

Dla kontrastu powiem, że dzisiaj wygląda jak rówieśnik mojego drugiego, sześcioletniego konia. Przewoźnik podczas niedawnego transportu zapytał mnie wręcz czy koń jest już ujeżdżony i szczerze się zdziwił jak powiedziałam mu, że tak – od siedemnastu lat. Co więcej – mój dwudziestoletni koń nigdy nie uczył się tylu rzeczy co teraz i ma z tego wielką przyjemność!

LEKKA PRACA KONDYCYJNA Z ZIEMI.

Trening z ziemi zawsze zaczynam porządnym występowaniem w ręku – chyba, że jest to tylko zabawowa sesja, podczas której koń rozwiązuje łamigłówki typu dotykanie nosem targetu czy podnoszenie czegoś z ziemi – to bardzo fajne ćwiczenia na szare komórki! Często też chodzimy na spacery w ręku do lasu i zwykle, oprócz marszu przerywanego kontrolowanym podjadaniem nic od konia nie wymagam. Teren za to jest bardzo wymagający, bo niezwykle pagórkowaty, zatem spacery są przyjemne z pożytecznym.

Po występowaniu w ręku proszę konia, żeby wyprostował się w stępie na kole – rozluźnił i wkroczył wewnętrzną tylną nogą pod pępek (podobnie jak na tym filmiku z Marijke de Jong). Ćwiczymy to na dwie strony, tak długo aż będę mogła odesłać go na większe koło, rozluźnionego, wygiętego, wkraczającego tą nogą pod środek ciężkości. Z siodła dobrym odpowiednikiem tego ćwiczenia byłoby proszenie o łopatkę do wewnątrz.

Następnie przerywam pracę, żeby zrobić koniowi podstawowy streczing i uwolnić napięcie w poszczególnych mięśniach. Jeśli widzę, że koń tego potrzebuje robię mu masaż grzbietu i szyi. Nie spieszę się. Wracam do tego pod koniec treningu, a jeśli widzę, że zachodzi taka potrzeba, bo koń wyraźnie się usztywnia – jeszcze raz w trakcie jego trwania.

Przechodzimy do rozluźniającego kłusa na kole. W razie potrzeby zapraszam konia na woltę, żeby poprosić go o wstawianie wewnętrznej nogi pod pępek i oddanie w rozluźnieniu żeber na zewnątrz (podobnie jak na tym filmiku) – i wtedy znów wypuszczam go na większe koło. Nie kłusujemy długo – czekam tylko na to aż koń zacznie się poruszać w pełnym rozluźnieniu. Wtedy daję mu sygnał werbalny „uwaga” co znaczy: „zmobilizuj się” czy też „zrównoważ się” i proszę go o zagalopowania.

I tu zaczyna się właściwa praca. Zagalopowania poprzez rozluźnienie powodują zaokrąglenie grzbietu – w galopie miednica konia zawsze ustawia się w taki sposób, przyciągana mięśniami brzucha w stronę mostka, że działa jak dźwignia na odcinek kręgosłupa formujący grzbiet. Dla podniesienia poziomu ćwiczenia można poprosić konia o zagalopowania pod górkę. Na szczycie górki koń przechodzi do stępa, a u jej podstawy prosimy o wgalopowanie pod nią, obserwując uważnie czy przychodzi mu to z łatwością. Jeśli nie, można poprosić o podkłusowywanie w górę – to również jest wspaniałe ćwiczenie na używanie właściwych mięśni, potrzebnych do zaokrąglania grzbietu. To zaokrąglenie jest u konia najważniejszym aspektem w poruszaniu się „dobrze się używając”, a chcemy ponad wszystko, żeby nasz dojrzały koń poruszał się wydajnie.

Podobny wpływ na ustawienie miednicy, a przez to na grzbiet konia cofanie, z tym zastrzeżeniem, że koń nigdy nie powinien się podczas niego usztywniać i rzucać głową. Kilka razy w ciągu treningu podchodzę do konia i proszę o wycofanie się – o tyle kroków ile przychodzi mu z łatwością. I znów – zwiększeniem poziomu trudności i efektywności ćwiczenia jest cofanie się pod górkę.

Podsumowując: stęp jest podstawowym chodem treningowym, kłus ma służyć rozluźnieniu, a galop i cofanie – wzmocnieniu właściwych mięśni (które to mięśnie można dowiedzieć się czytając Mechanikę grzbietu konia.)

ŻYCIE ZACZYNA SIĘ PO DWUDZIESTCE.

Co jeszcze może dojrzały koń? Otóż nie ma dla niego rzeczy niemożliwych, jeśli oczywiście jego człowiek nie ma jedynie wyczynowych aspiracji. Dojrzały koń może pracować z cavaletti (co jest zresztą bardzo wskazane), skakać przez przeszkody (niskie skoki to świetna gimnastyka), wykonywać wszelkie możliwe elementy ujeżdżeniowe (dla przyjemności – nie do znudzenia!) i wyższej szkoły jazdy (no, może poza figurami nad ziemią) oraz odbywać wielogodzinne wędrówki po lesie.

Poza tym może uczyć się wielu nowych rzeczy! Ćwiczenia na piedestale, ukłony, targetowanie, turlanie piłki, pogoń za flagą, dzikie zabawy, hiszpański stęp, piaff, chody boczne – można by długo wymieniać. Wszystko co sprawi, że koń będzie miał poczucie, że jest jeszcze kochany i potrzebny, a co przy okazji wpłynie na rozwój intelektualny i fizyczny.

Do jakiego momentu można w ten sposób pracować z koniem? Dotąd, aż koń sam nie powie nam, że czas przystopować. Jeśli będziemy o niego dobrze dbać i nie próbować się go pozbyć, kiedy tylko przestanie być dla nas użyteczny jako sportowiec, będzie nam aktywnie towarzyszył dużo dłużej niż tylko do dwudziestki. Dobrze traktowany koń może i w wieku lat trzydziestu zabrać swojego właściciela na wcale nie nudną przejażdżkę po lesie.

Sedno sprawy tkwi w rozróżnieniu: czy potrzebujemy konia jedynie do występów i stanie się dla nas przeszkodą, gdy przestanie przynosić nam splendor, czy też darzymy go wyższym uczuciem i będzie miał dla nas zawsze tę samą wartość, bez względu na wiek i stan zdrowia. Warto nad tym pomyśleć i jeśli świadomie zaliczysz się do ludzi tej pierwszej kategorii poszukaj człowieka z tej drugiej, który chętnie przyjmie do siebie twojego emerytowanego konia i zapewni mu długie i szczęśliwe złote lata.

Niestety, posiadanie trawnika za drzwiami wcale nie oznacza, że od tej pory pies jest samowystarczalny w kwestii zapewnienia sobie rozrywki. Tym bardziej, że nawet gdyby tak było, to pierwszą rozrywką byłoby pewnie demolowanie ogrodu. W innym wypadku, zależnie od temperamentu, pies wybrałby nicnierobienie w nieskończoność.

Psa trzeba zabierać na spacer, bo przestrzeń zwyczajnego ogródka jest dla niego zdecydowanie za mała i zbyt mało atrakcyjna, żeby miał ciekawe życie. Znudzony pies to nic dobrego, bo jeśli będzie pozostawiony sam sobie, to może także zapomnieć, czego został nauczony, na przykład chodzenia na smyczy i podstawowych poleceń, albo nabierze nieufności do obcych ludzi i zwierząt. Szczególnym okrucieństwem jest trzymanie psa przykutego do budy, na łańcuchu, co jest jeszcze większym ograniczeniem jego przestrzeni. Jest to tak samo niedobre, jak trzymanie konia cały dzień w boksie, w którym nie może zapewnić sobie odpowiedniej dawki ruchu i innych rozrywek.

Dobrą stroną posiadania ogrodu jest to, że można psa wypuścić na krótko, żeby załatwił swoje potrzeby fizjologiczne (o ile chcemy, żeby ogród służył mu za toaletę), a na spacerze skupić się wyłącznie na… spacerowaniu. Albo szkoleniu, poznawaniu nowych sytuacji, ćwiczeniu się w jakichś psich sportach. Dzięki temu ogród na tym nie ucierpi, ponieważ nie będzie w nim tak wielu zniszczeń, zgodnie z powiedzeniem “dobry pies, to zmęczony pies”…

Za to ogród może być dobrym miejscem na naukę “nowych sztuczek”, czyli takich zachowań, które nie są jeszcze dobrze utrwalone. Jeśli jest to zaciszne miejsce, to będzie w nim mniej rozproszeń, niż na terenie poza ogrodem, ale skupienie będzie trudniejsze niż podczas ćwiczeń w domu. Tak więc ogród może służyć za etap pośredni między nauką nowych elementów w domu i na dworze.

Niedawno czytałam książkę Stanleya Corena, pod tytułem “Tajemnice psiego umysłu”. Opisuje on wiele różnych badań, między innymi pewien eksperyment na szczurach. Grupę szczurów w zaawansowanym wieku, żyjących do tej pory w skrajnie nudnych i monotonnych warunkach, nagle wpuszczono do szczurzego “wesołego miasteczka” – ze wszystkimi możliwymi atrakcjami, z innymi szczurami, zabawkami, różnymi smakołykami i tak dalej. Początkowo szczury były przestraszone i zdezorientowane, ale szybko przyzwyczaiły się i pozbyły dotychczasowej apatii, która towarzyszyła im przez całe nudne życie. Nie tylko stały się szczurami weselszymi, w ich mózgach wytworzyło się bardzo wiele nowych połączeń!

To doświadczenie dowodzi, że monotonia i ograniczona przestrzeń wpływa wyniszczająco na psychikę zwierzęcia, ale też nigdy nie jest za późno, by przywrócić mu radość a nawet nieco “zreperować” jego mózg, zniszczony wieloletnią apatią. Dobrze by było, gdyby ogród w którym pies pozostaje przez dłuższy czas miał coś z takiego psiego “wesołego miasteczka”!

Klasztor, w którym mieszkają owe “skaczące koty” nazywa się Nga Phe Kyaung i dzięki uprzejmości Cioci Marylki (która właśnie wróciła z azjatyckiej wycieczki) mamy kilka zdjęć kocich akrobatów. Oprócz kotów, w klasztorze mieszkają buddyjscy mnisi, a samo miejsce znane jest z niezwykle pięknej, ozdobnej architektury. Budynek klasztoru wykonany jest z drewna i stoi na wysokich palach, tak aby w czasie przypływu woda nie dostawała się do środka. Klasztor leży nad jeziorem Inle.

Birmańscy mnisi raczej nie używają klikera, ale wydaje się że szkolenie kotów za pomocą nagród idealnie pasuje do łagodnej natury buddystów. Kota nie da się do niczego zmusić, więc wielu ludzi uważa że nie da się go w ogóle niczego nauczyć – ale jak widać, każdy ma jakąś motywację, a wszystkie zwierzęta na świecie lubią jeść i się bawić :)

Jak samodzielnie nauczyć kota takich akrobacji?

Nie trzeba jechać do Birmy, żeby zakupić specjalnie wyszkolonego buddyjskiego kota, ponieważ prawdopodobnie do nauk będzie nadawał się każdy kot zdrowy na ciele i umyśle, który jest oswojony z ludźmi i lubi jeść. Notabene, ostatnio wielu szkoleniowców powtarza, jak wielką zaletą jest zwierzęce łakomstwo – nie tylko pomaga w szkoleniu, ale jest po prostu oznaką zdrowia.

Na początek trzeba by zacząć od czegoś łatwego, na przykład przechodzenia przez dość dużą obręcz leżącą na ziemi. Mnisi nie potrzebują w tym celu klikera, ale na pewno może on przyspieszyć naukę, bo zaznaczymy czego dokładnie oczekujemy od zwierzęcia.

Następnie możemy podnosić obręcz stopniowo coraz wyżej, ale nie za szybko, żeby kot się nie zniechęcił. Później od czasu do czasu będziemy nagradzać za łatwiejszy skok, różnicować atrakcyjność nagród, czyli utrwalać to zachowanie. Niektóre birmańskie koty potrafią skoczyć bardzo wysoko i wcelować w bardzo małą obręcz. To wymaga od nich nie tylko zrozumienia co mają zrobić, ale też sporej koordynacji i sprawności fizycznej. Wiadomo, że koty z natury mają te predyspozycje, więc wystarczy poszukać im wystarczająco atrakcyjnych nagród i ćwiczyć!

Żeby pocztówkowym klimatom stało się zadość, oto zdjęcie znad jeziora Inle, gdzie leży słynny klasztor:

Na wypadek, gdyby ktoś przed rozpoczęciem nauk potrzebował dodatkowej inspiracji, oto filmowa relacja z birmańskiego klasztoru:

Oto informacje od opiekunki Luny:

“W listopadzie udało nam się uratować przekochaną suczkę imieniem Luna, która skazana była na samotną egzystencję na działce, nawet podczas mrozów mając do dyspozycji jedynie nieocieplaną budę. Niestety pierwsza adopcja okazała się być nieudana… Luna znów poszukuje domku.

Niebieskooka, biała jak śnieg piękność nie miała jak dotąd szczęścia. Urodziła się głucha, a pierwszy właściciel pozostawił ją samą sobie. Dokarmiana przez pracowników pobliskiej firmy, przeżyła tam rok. Rok, który dla większości psów jest najpiękniejszy – czas szczenięctwa, poznawania świata, szaleństw i zabaw.

Dziś 18-miesięczna Luna wygląda jak dorosły dog niemiecki, choć to jeszcze duży dzieciak. Na szczęście nie zgasła w niej radość życia, chęć zabawy i miłość do ludzi. Czeka na prawdziwy, stały dom oraz kochających ludzi, dla których jej głuchota nie będzie problemem. Bo tak naprawdę Luna może normalnie żyć i funkcjonować – chodzić na spacery, bawić się i okazywać miłość swoim opiekunom na każdym kroku, tak jak to robi obecnie.

Luna uwielbia pieszczoty i wykorzysta każdą okazję, aby wpakować się na kolana. Lubi jedzenie i zabawę, dlatego nauczenie jej podstawowych komend optycznych nie będzie trudne. Nie wykazuje żadnej agresji zarówno wobec ludzi, jak i psów, które po obwąchaniu zwykle zaprasza do zabawy. Pięknie chodzi na smyczy i potrzeby fizjologiczne załatwia wyłącznie na dworze.

Idealnie byłoby, aby nie musiała zostawać sama na dłużej niż 3-4 godziny. Jest jednak na tyle socjalna, że chętnie będzie towarzyszyć swoim opiekunom w różnorodnych codziennych czynnościach. Jeśli zechciałbyś zyskać wspaniałą przyjaciółkę, towarzyszkę spacerów i zabaw oraz dużą przytulankę w jednym, skontaktuj się w sprawie adopcji. Suczka przed adopcją zostanie WYSTERYLIZOWANA. Nowy dom czeka wizyta przedadopcyjna. Zapewniamy transport w każdą część Polski, jak i do Czech czy Niemiec.

[...]

Cóż więcej mogę napisać o Lunie… To bardzo absorbujący pies, trochę “dziki” i życie z nią z początku na pewno nie będzie łatwe, ułożenie odpowiednich stosunków między nią a przyszłymi właścicielami będzie wymagało sporo pracy. Ona jest bardzo rozbrykana i nie do końca zdaje sobie sprawę ze swojej siły i wielkości. Jako pies głuchy od urodzenia, nie nauczyła się na przykład akceptowalnej dla innych zwierząt i ludzi siły nacisku zębów w zabawie. W pewnych zachowaniach, pomimo przyjaznych intencji, trochę się nie kontroluje. Ponadto jej życiorys poskutkował lękiem separacyjnym i nie powinna ona być pozostawiana w samotności na zbyt długo, a już na pewno nie w mieszkaniu – może to się wiązać ze zniszczeniami oraz wyciem i szczekaniem.

Ta sunia wymaga dużo konsekwencji w działaniu i spokoju od swojego opiekuna. Poza tym to cudowny pies, który na pewno u boku swojego człowieka po pewnym czasie pokaże się z jak najlepszej strony. Osoba, która ją adoptuje, musi mieć jednak dużo czasu dla niej, cierpliwości oraz wiedzy o psach. Nie nadaje się ona do domu z dziećmi czy innymi psami (dla ich bezpieczeństwa! – chodzi o jej zabawy, które wymusza, kiedy chce).”

Kontakt:

Julia Słonina
e-mail: valium4kids@o2.pl
tel. 607 282 066

Tak może wyglądać klikerowe szkolenie psa, który nie słyszy – zamiast dźwiękowego markera, używamy światła:

Niedawno rozpoczęliśmy publikację cyklu artykułów napisanych przez Carolyn Resnick. Opracowała ona dziesięć ćwiczeń, które pomagają osiągnąć lepsze porozumienie z koniem, uczulić go na nasze sygnały i zwiększyć precyzję komunikacji. Oto link do pierwszego artykułu z tego cyklu: Ćwiczenia gibkościowe od Carolyn Resnick. Ćwiczenia opracowane są w taki sposób, by nie sprawiły nikomu trudności. Jedyny sprzęt, jaki może być potrzebny do ich wykonania to zwykły kantar (nie sznurkowy) i lina albo uwiąz.

Nasze pierwsze ćwiczenie docelowo nauczy konia skuteczniejszej odpowiedzi na półparadę w trakcie jazdy. Półparada ma miejsce wtedy, kiedy dajesz koniowi sygnał do zatrzymania, a on odpowiada natychmiast i w momencie kiedy wiesz, że koń zatrzyma się, prosisz go o ruch do przodu, a on odpowiada wkładając w to całe swoje serce. Celem półparady jest przygotowanie do reakcji na twoje następne polecenie. Przygotowuje ona zarówno umysł jak i ciało konia, tak aby był w stanie odpowiedzieć na nowe zadanie z łatwością i natychmiast.

Jest około 10 różnych powodów, dla których wykonujemy półparadę. Pamiętaj, że półparada jest informacją dla konia, że będziesz prosił go o wykonanie czegoś innego, niż to co wykonuje w danym momencie. Po półparadzie możesz poprosić o zatrzymanie, albo o ruch do przodu, albo o zmianę wykroku, albo o bardziej aktywny ruch, o wydłużenie lub o zebranie, rozluźnienie lub zmianę kierunku, albo o wyprostowanie. Nie ma potrzeby zagłębiać się w szczegóły korzyści wynikających ze wszystkich ćwiczeń, ponieważ to tak naprawdę nie pomoże nam teraz w uzyskaniu lepszych rezultatów. Aby osiągnąć dobre wyniki, wszystko co musisz robić, to ćwiczyć.

Zacznij stojąc z przodu konia. Będzie ci potrzebny kantar (nie sznurkowy) i krótka lina. Poczekaj, aż koń stanie nieruchomo, bez twojej ingerencji. Jak tylko będzie umiał to zrobić, ucz go stania w jednym miejscu, kiedy ty chodzisz wokół niego. Nauczysz go w ten sposób: jeśli ruszy się ze swojego miejsca wtedy, kiedy ty go obchodzisz, przyprowadź go z powrotem i przytrzymaj, dopóki nie będzie stał sam. Powiedz „prr” lub „stój”. Ponownie zacznij iść wokół niego. Aby koń załapał o co w tym chodzi, na początek zrób tylko kilka kroków i wróć do jego głowy. Następnie idź coraz dalej i dalej, aż będziesz w stanie zrobić całe koło, podczas gdy koń dobrowolnie stoi nieruchomo. Powtarzaj tak długo, aż stanie się to naturalne dla was obojga. Jeśli koń był szkolony według moich Rytuałów Wodopoju to będzie już to znał to ćwiczenie.

Aby koń był w stanie nieść się samodzielnie pod siodłem, musi tę samodzielność przećwiczyć wiele razy. Jeśli twój koń będzie już umiał czekać tam gdzie go zostawisz bez twojego wsparcia, to znaczy że właśnie zaczyna rozwijać umiejętność pozostawania pod twoją kontrolą i jednocześnie samoniesienia się podczas jazdy. Koń uczy się samodzielności, pozostając pod twoją kontrolą. Przykładem będzie koń cuttingowy, który wycina krowy ze stada samodzielnie, bez wskazówek ze strony jeźdźca, a jednak zawsze w gotowości by momentalnie zareagować na jego sygnał.

“Samoniesienie się” konia obserwujemy wtedy, kiedy koń sam utrzymuje zadane tempo lub kierunek bez twojej pomocy lub bezpośredniego wpływu. Kiedy prosisz konia o zmianę kierunku, zatrzymanie, przyspieszenie, rozluźnienie, zebranie albo wydłużenie wykroku i w tym samym momencie koń zaczyna je wykonywać, to pozostawiasz koniowi „wolną rękę” i pozwalasz na samodzielne wykonanie zadania. W tych momentach, kiedy koń potrafi wykonywać zadanie swobodnie, samoniesienie zostało osiągnięte. Bez tej swobody ograniczamy możliwości i ekspresję konia. Kiedy koń traci energię i tempo, możesz przejąć kontrolę by przywrócić energię, ustawić konia z powrotem we właściwym kierunku, a kiedy energia powróci, ty znowu zatrzymujesz przekazywanie informacji i pozwalasz koniowi wykonywać zadanie samodzielnie. Koń powinien umieć sobie radzić sam, zamiast nieustannie opierać się na wskazówkach od jeźdźca. Im mniej jeździec musi kierować, tym lepszy będzie ich wspólny taniec. Ponieważ jest to tak bardzo ważne, nie więzimy konia w ogłowiu, ani nie potrzebujemy wodzy „na kontakcie”, ani nachrapników lub wędzideł, ani tego strasznego rollkuru. Te ćwiczenia są również sposobem na nauczenie się innej drogi do uzyskania samoniesienia się konia, przy zachowaniu kontroli prędkości i ramy. Tylko pomyśl, jak wiele możesz uzyskać dzięki tej umiejętności.

Linki:

• Oryginalny artykuł na blogu Carolyn: How to Begin the First Uberstreichen Half-Halt Exercise

• Wątek na forum: Ćwiczenia gibkościowe

By dowiedzieć się więcej o Carolyn, o jej trwającej całe życie przyjaźni z końmi i jej poszukiwaniach sposobu na idealną komunikację człowieka z koniem, odwiedź jej stronę www.carolynresnickblog.com i przeczytaj książkę Naked Liberty, wydaną w języku angielskim i niemieckim (Tochter Der Mustangs – Daughter of the Mustangs).

We have recently started publishing a series of articles written by Carolyn Resnick. She developed ten exericises, which are helping to establish a better understanding of a horse, to sensitize her to our cues, and to have more precise communication. Link to the first article from this series: Uberstreichen Exercises from Carolyn Resnick. The only tack that you will need is a halter (not rope halter) and a short rope.

The Uberstreichen Half-Halt Exercises school the horse from the ground to respond more effectively to your half-halts when you ride. Half-halt is when you ask the horse to stop and he responds immediately and in the moment you know that the horse will stop you ask him to go forward and he does this whole-heartedly. The purpose of the half-halt is to prepare the horse to listen for your next request. It prepares the mind and body of the horse to be able to respond easily and promptly.

There are about 10 different reasons one asks a horse to half-halt. Keep in mind that a half-halt is a message to a horse that you will be asking him to perform something different that what he is doing in the moment. From your half-halt you may be making a request to halt or go forward or change pace or gait become more active, lengthening or collect or soften or change direction or to bring a horse to straighten. I am not going to go into the minutia of the benefits of all the exercises because it will not really help to create better result. If you need more explanation you can ask me to explain in the comments section. I might be able to answer your question. But to get the result all you need to do is practice.

First start standing in front of your horse. You will need a halter (not a rope one) and short rope. Wait until the horse will stand still without your influence. Once he can do this then teach him to stand in one place while you are able to walk around him. How you train him to do this is if that if he moves off his spot when you begin to walk around him return him to his spot and hold him their until he is willing to stand without being held. Tell him “whoa”. Begin again walking around him once more. For the horse to catch on take only a few steps and then return to his head. Walk further and further around him until you can make a complete circle while he is willing to stand still. Repeat until it is natural to you both. He will already know this if he as been trained with the Waterhole Rituals.

For a horse to be in self-carriage under saddle he needs plenty of practice in self-control. When your horse learns to stay put without your support you have started developing the horses ability to stay in your charge when he is in self-carriage when you are riding him. The horse is learning to be self-directed under your charge. An example of this would be a cutting horse that cuts cows on his own without direction however he is always prepared to take direction in a moments notice.

Self-carriage is when your horse can carry himself for a period of time without your support or direct influence. When you ask the horse to turn, stop, speed-up, supple, collect or lengthen and at the moment the horse starts to perform what you ask you stop the aids so he can carry out the request on his own. In those moments when the horse can perform freely self-carriage is achieved. Without this freedom we diminish the horse’s full ability and expression. When the horse looses energy and pace you can then take control of the horse and re-establish the energy and put the horse back on course and when the energy becomes active again you then again stop your communication and allow the horse to perform on this own. The horse should perform more in self-carriage than having to receive instruction from his rider. The less the rider has to direct the better the quality of the dance. The reason this is so important to look at is so you do not trap the horse in the bridle or think you need a contact rein as it is used or nose bands or bits or that awful rollkur training. These exercises also are a way for you to learn another way to but a horse into self-carriage, speed control and frame. Just think you may gain the “hands” of more than a master these days with practice.

Links:
• The original article on Carolyn’s blog: How to Begin the First Uberstreichen Half-Halt Exercise
• Our forum about reward-based training methods: Animal Minds

To learn more about Carolyn, her lifelong relationship with the horses and her quest to find the ideal communication method between man and horse, visit her site www.carolynresnickblog.com and read her book Naked Liberty published in English and German (Tochter Der Mustangs – Daughter of the Mustangs).