Każdy miłośnik kotów zna fantastyczne kreskówki Simona Tofielda. Kto nie widział, ten niech koniecznie zajrzy na jego kanał Youtube: Simon’s Cat. Filmy te przedstawiają raczej pesymistyczną wizję co do wychowania kota, ale jedno jest pewne – jedzenie jest dla niego wielką motywacją! Dlatego i dla Was, kociarze, jest nadzieja.

Karen Pryor zadbała o właścicieli kotów i na podstronie jej serwisu, pod tytułem Cat Training Overview, znajdziecie między innymi zestaw do szkolenia kota i praktyczne porady ekspertów, co do rzeczy których przede wszystkim należy nauczyć.

Znalazłam także ciekawy artykuł na pewnym blogu o nauce. Artykuł pod tytułem Cat Cognition jest wynikiem doświadczenia pewnych naukowców, którzy przygarnęli do swojego domu kocięta i sprawdzali, jak uczą się swojego otoczenia i orientacji w terenie.

Jest nawet grupa zapaleńców, która trenuje koty w agility! Możecie o tym poczytać na stronie ICAT – International Cat Agility Tournaments. Wprawdzie nie zawsze wygląda to jak psie agility, na niektórych filmikach kot po prostu biegnie za kocią zabawką i nie wygląda jakby zdawał sobie sprawę, że po drodze w ogóle pokonuje jakieś przeszkody. Ale najwyraźniej w kocim świecie wiele się dzieje.

Przede wszystkim można je schować na jakiś czas. Potem, kiedy taka zabawka jest już całkiem zapomniana, przyda się mały “teatrzyk” zanim psa na nowo obdarujemy. Na przykład można ją sobie dobrze ukryć idąc na spacer, a potem zrobić z niej bonus za jakieś super wykonanie, czy może nawet normalne wykonanie polecenia. Można przywołać psa podczas spaceru w parku, a gdy pies już do nas będzie się kierował, nagle ukaże się mu “całkiem nowa” zabawka, której w żadnym razie nie mógł się spodziewać.

U nas działa to tak, że zabawka która była z nami na spacerze jest zawsze ważniejsza, niż taka która mieszka tylko w domu. A zabawka, której długo nie było a potem nagle “ukazała się” gdzieś w parku jest o wiele ważniejsza, niż cokolwiek innego. Przynajmniej tak długo, jak długo pachnie jeszcze tym spacerem. W drugiej kolejności są te zabawki, które może nie były na spacerze (bo są pluszowe na przykład), ale za to człowiek się nimi porządnie pobawił z psem, udowadniając że strasznie psu zazdrości takich fantastycznych rzeczy. Tym sposobem do łask wróciła zielona pluszowa piłeczka z motywem smoka.

Wiele pomysłów na wykorzystanie zabawek jako nagrody znajdziecie w książce Click & Play Agility, którą napisała Angelica Steinker. Nie tylko dla tych, którzy trenują agility, ale dla wszystkich którzy szukają pomysłów na zabawy z psem. W dodatku ciekawie pisze, po angielsku.

Zatem po pierwsze i najważniejsze: Karen Pryor, “Najpierw wytresuj kurczaka”. Opis na okładce mówi w zasadzie wszystko: “Nowe metody pozytywnego wzmacniania pożądanych zachowań, dzięki którym poradzisz sobie z kurczakiem, delfinem, psem, koniem, kotem, dzieckiem, współmałżonkiem, a nawet z samym sobą“. Czyż ostatnia wzmianka nie jest wystarczająco przekonywująca?

Druga książka jest bardziej o psach i nie jest przetłumaczona na polski, a do tego koncentruje się na agility. Mimo to, nie tylko miłośnicy agility powinni ją przeczytać. Autorka czerpie dużo z wiedzy na temat innych zwierząt (takich jak konie), a wiele jej rad jest bardzo uniwersalnych i tym bardziej inspirujących. Angelica Steinker, “Click & Play Agility”. Mi wiele informacji z tej książki przydało się w pracy z koniem, więc tym bardziej przydatna będzie dla właścicieli psów.

Alexandra Kurland, “The Click That Teaches” to kolejna książka po angielsku, tym razem przeznaczona dla koniarzy. Nie wszystkie proponowane tam ćwiczenia cieszą się jednoznacznie pozytywną opinią. Kontrowersyjne są na przykład te, które mają prowadzić do zebrania. Ale jest to bogaty podręcznik i szczegółowe źródło wielu informacji i rozwiązań. Zawiera też liczne zdjęcia poklatkowe, które pomagają “zobaczyć” kolejne etapy nauki różnych ćwiczeń. Alexandra Kurland jest jedną z najbardziej znanych osób przystosowujących szkolenie klikerowe do koni, więc na pewno warto rozważyć jej książki (a także filmy).