Po drugie, dźwięk klikera jest zawsze taki sam. Jeśli zwierzę nie wykona tego, czego chcemy, to czekamy na następną okazję do kliknięcia. Stosując nagrodę słowną, możemy nieświadomie zmienić ton głosu z powodu takiej porażki, a zwierzę odbierze to jako karę. Nawet jeśli nie – to jako coś mniej przyjemnego, niż “autentyczna” pochwała. Są tacy, którym wygodniej jest stosować gwizdek, powszechnie używany w pracy z delfinami. Gwizd wprawdzie trwa dłużej niż klik, ale nie zawsze stuprocentowa precyzja jest potrzebna, a może być wygodniej z gwizdkiem (może też być lepiej słyszalny).Taki dźwięk nie będzie tak bardzo nacechowany emocjonalnie, jak głos.

Niektórzy eksperymentują z dopasowywaniem rodzaju dźwiękowego markera do sytuacji. To samo zwierzę może być nauczone odróżniania różnych sygnałów. Czasem, na przykład, stosuje się dźwięk, który poprzedza nadejście “właściwego kliknięcia”. To oznacza dla zwierzęcia: “rób dalej to, co robisz i za chwilę będzie nagroda”. Ja czasem używałam w ten sposób głosu, ale są tacy, którzy łączą gwizdek i kliker, albo jeszcze inne sygnały.

Ćwicząc z kurami, najłatwiej będzie przekonać się, dlaczego właśnie klik jest najbardziej efektowny. Wiadomo jednak, że kurza natura jest dość specyficzna, co również dotyczy kurzej szybkości i refleksu. Raczej nie uczy się ich takich zachowań, które mają trwać bardzo długo, czy też w bardzo różnych warunkach. Dlatego dźwięk klikera można uznać za ten punkt wyjścia, otwierający drogę do dalszych poszukiwań odpowiedniego sygnału.