Klasztor, w którym mieszkają owe “skaczące koty” nazywa się Nga Phe Kyaung i dzięki uprzejmości Cioci Marylki (która właśnie wróciła z azjatyckiej wycieczki) mamy kilka zdjęć kocich akrobatów. Oprócz kotów, w klasztorze mieszkają buddyjscy mnisi, a samo miejsce znane jest z niezwykle pięknej, ozdobnej architektury. Budynek klasztoru wykonany jest z drewna i stoi na wysokich palach, tak aby w czasie przypływu woda nie dostawała się do środka. Klasztor leży nad jeziorem Inle.

Birmańscy mnisi raczej nie używają klikera, ale wydaje się że szkolenie kotów za pomocą nagród idealnie pasuje do łagodnej natury buddystów. Kota nie da się do niczego zmusić, więc wielu ludzi uważa że nie da się go w ogóle niczego nauczyć – ale jak widać, każdy ma jakąś motywację, a wszystkie zwierzęta na świecie lubią jeść i się bawić :)

Jak samodzielnie nauczyć kota takich akrobacji?

Nie trzeba jechać do Birmy, żeby zakupić specjalnie wyszkolonego buddyjskiego kota, ponieważ prawdopodobnie do nauk będzie nadawał się każdy kot zdrowy na ciele i umyśle, który jest oswojony z ludźmi i lubi jeść. Notabene, ostatnio wielu szkoleniowców powtarza, jak wielką zaletą jest zwierzęce łakomstwo – nie tylko pomaga w szkoleniu, ale jest po prostu oznaką zdrowia.

Na początek trzeba by zacząć od czegoś łatwego, na przykład przechodzenia przez dość dużą obręcz leżącą na ziemi. Mnisi nie potrzebują w tym celu klikera, ale na pewno może on przyspieszyć naukę, bo zaznaczymy czego dokładnie oczekujemy od zwierzęcia.

Następnie możemy podnosić obręcz stopniowo coraz wyżej, ale nie za szybko, żeby kot się nie zniechęcił. Później od czasu do czasu będziemy nagradzać za łatwiejszy skok, różnicować atrakcyjność nagród, czyli utrwalać to zachowanie. Niektóre birmańskie koty potrafią skoczyć bardzo wysoko i wcelować w bardzo małą obręcz. To wymaga od nich nie tylko zrozumienia co mają zrobić, ale też sporej koordynacji i sprawności fizycznej. Wiadomo, że koty z natury mają te predyspozycje, więc wystarczy poszukać im wystarczająco atrakcyjnych nagród i ćwiczyć!

Żeby pocztówkowym klimatom stało się zadość, oto zdjęcie znad jeziora Inle, gdzie leży słynny klasztor:

Na wypadek, gdyby ktoś przed rozpoczęciem nauk potrzebował dodatkowej inspiracji, oto filmowa relacja z birmańskiego klasztoru:

Przede wszystkim, skupiam się tylko na kocie, przez co pies czasami klikany jest przypadkowo, a do tego dostaje przypadkowe nagrody. Kot natomiast jest klikany za różne rzeczy naraz (zaglądanie pod pudełko, wchodzenie do środka, wchodzenie na pudełko itd.), a pewnie byłoby lepiej dla jego małego rozumku, gdybyśmy szli bardziej konkretną drogą. Mimo wszystko, zapraszam do obejrzenia:

Cała sprawa wynikła z tego, że przypadkiem napisałam o klikerowych kotach: “Czy kota da się czegoś nauczyć?“. Niedługo potem z nieukrywanym zdumieniem stwierdziłam, że się da: “Klikerowy kot!“. To w każdym razie oznacza, że kocie historie klikerowe powinny mieć swój ciąg dalszy.

Głównym bohaterem był nasz Yoreczek, który w wieku szczenięcym przerobił ze mną ćwiczenie pt. “101 zabaw z kartonowym pudłem”. Polega ono na tym, że stawiamy przed psem rzeczone pudło i klikamy każdą interakcję z nim. Gdy pies już się wkręci w zabawę, to przechodzimy do klikania tylko nowych zachowań. Możecie o tym poczytać na przykład na stronie Karen Pryor: 101 Things to Do with a Box.

Fiodorek, nasz York, nie ćwiczył tego od dawna, dlatego zaczęliśmy od czegoś łatwego. Najpierw spojrzenie na pudełko, przechodzenie niedaleko, trącanie pudełka nosem. Wokół tańcował czteromiesięczny kotek Bruno, który bawił się leżącymi na podłodze pędzlami i miał nas w nosie. Do czasu, gdy zauważył, że jego kolega dostaje coś do jedzenia!

Bruno postanowił “upolować” trochę klikerowego serka. Długo się nie zastanawiał, podszedł i tryknął pudełko nosem. Kliknęłam i poczęstowałam kotka, więc po krótkim czasie zaglądał do pudełka, wskakiwał na pudełko, wchodził do środka, stawał na nim dwiema łapkami… będąc kotem, i to klikanym pierwszy raz w życiu! Trzeba jednak zauważyć, że kotem który bardzo lubi jeść.

Fiodorek w międzyczasie obraził się, że jakiś kotek przechwycił jego nagrody, położył się niedaleko i udawał że śpi, cały czas nas obserwując. Oczywiście czasami trykali pudełko razem i wtedy jednocześnie dostawali nagrodę. Innym razem kotek robił sobie przerwę, a pies podejmował zabawę, albo na odwrót. Film, mam nadzieję, już wkrótce – a oto nasz nieoczekiwany główny bohater:

Kotek Bruno, fot. Anna Juchnowicz

Każdy miłośnik kotów zna fantastyczne kreskówki Simona Tofielda. Kto nie widział, ten niech koniecznie zajrzy na jego kanał Youtube: Simon’s Cat. Filmy te przedstawiają raczej pesymistyczną wizję co do wychowania kota, ale jedno jest pewne – jedzenie jest dla niego wielką motywacją! Dlatego i dla Was, kociarze, jest nadzieja.

Karen Pryor zadbała o właścicieli kotów i na podstronie jej serwisu, pod tytułem Cat Training Overview, znajdziecie między innymi zestaw do szkolenia kota i praktyczne porady ekspertów, co do rzeczy których przede wszystkim należy nauczyć.

Znalazłam także ciekawy artykuł na pewnym blogu o nauce. Artykuł pod tytułem Cat Cognition jest wynikiem doświadczenia pewnych naukowców, którzy przygarnęli do swojego domu kocięta i sprawdzali, jak uczą się swojego otoczenia i orientacji w terenie.

Jest nawet grupa zapaleńców, która trenuje koty w agility! Możecie o tym poczytać na stronie ICAT – International Cat Agility Tournaments. Wprawdzie nie zawsze wygląda to jak psie agility, na niektórych filmikach kot po prostu biegnie za kocią zabawką i nie wygląda jakby zdawał sobie sprawę, że po drodze w ogóle pokonuje jakieś przeszkody. Ale najwyraźniej w kocim świecie wiele się dzieje.