Oto nasz długo oczekiwany, kolejny artykuł Carolyn Resnick na temat następnego z jej “ćwiczeń gibkościowych”. Wprowadzenie znajdziecie w tym tekście: “Ćwiczenia gibkościowe od Carolyn Resnick“, a kolejny tekst tu: “Ćwiczenie pierwsze, czyli zaczynamy!“. Przetłumaczyła Tarisa.

Kiedy twój koń jest już w stanie samodzielnie stać, oznacza to, że jesteście gotowi na następny krok. Połóż dłonie po obu stronach nachrapnika kantara, lecz nie wkładaj palców pod kantar, aby uniknąć zranienia, gdyby koń gwałtownie podniósł głowę do góry. Również z tego samego powodu nie trzymaj swojej głowy ponad jego głową. Trzymaj głowę konia prosto, oddychaj głęboko i rozluźnij się. Jeśli koń odwróci głowę w jedną lub w drugą stronę, delikatnie sprowadź ją na wprost i podążaj za ruchem konia, trzymając jego głowę. Ćwicz to przez krótką chwilę, tak aby koń to tolerował, następnie puść powoli i odejdź. Przerwanie jest bardzo ważnym elementem ćwiczenia. Koń uczy się dawać coś z siebie i robić to samodzielnie. Uczy się bycia odpowiedzialnym, bez konieczności pilnowania go. Uczy to konia pozostawania skoncentrowanym podczas, gdy go trzymasz jak i kiedy go puszczasz. Samoniesienie w ruchu może nastąpić tylko wtedy, kiedy koń jest wolny od aktywnego wpływu jeźdźca. Ćwiczenie to rozpoczyna waszą podróż. Samoniesienie tworzy prawidłowe chody i naturalne zebranie.

Następnym krokiem, w pierwszym ćwiczeniu, jest opuszczenie głowy poprzez delikatny nacisk kantara w dół- pamiętaj, aby oddychać głęboko i aby się rozluźnić. Sugerując opuszczenie głowy, przeplataj kolejno nacisk kantara w dół i trzymanie oraz sprowadzanie go na wprost, kiedy to konieczne. Kiedy twój koń lekko opuści głowę, ty też odpuść i spokojnie obejdź go dookoła. Jeśli twój koń zbyt szybko opuszcza głowę do ziemi, delikatnie podnieś ją tak, aby jego oko znajdowało się na poziomie twojej talii, albo niżej. Pracuj nad tym aby utrzymywał ją samodzielnie na wysokości, o którą prosisz podczas, gdy trzymasz go w podążający, rozluźniony sposób, dopasowując się do wyprostowania – albo wyżej albo niżej, jeśli potrzeba. To ci pomoże wykształcić bardziej efektywną komunikację przez wodze podczas jazdy.

Kontynuując ćwiczenie, przytrzymuj go w tej pozycji coraz dłużej i dłużej. Pozytywny wynik powinien być zakończony rozluźnieniem, zarówno twoim jaki i konia. Powinieneś czuć, że ty i twój koń jesteście głęboko połączeni w rozluźnieniu – stanie błogości. Koń przymknie wtedy oczy do połowy. Po drugim tygodniu proszenia konia o opuszczenie głowy, automatycznie wejdzie w uczucie błogości w rozluźnieniu. Początkowo, biorąc głowę konia pomiędzy swoje ręce będziesz czuł, że jego szyja jest zablokowana, co oznacza, że nie możesz jej z łatwością ruszyć. Kiedy spróbujesz, koń będzie się opierał, co jest dopuszczalne podczas pracy nad odblokowaniem go. W pewnym momencie sam ją odblokuje. Potwierdzeniem, że szyja jest odblokowana będzie to, że możesz delikatnie pokiwać jego głową do i od klatki piersiowej oraz w lewo i w prawo, a także zatoczyć małe kółka, podczas gdy koń pozostaje całkowicie rozluźniony.

Tylko sobie wyobraź, że jesteś na zawodach a twój koń zaczyna szaleć z jakiegoś powodu. Jeśli praktykowaliście to ćwiczenie, jedyne co musisz zrobić, aby osiągnąć spokój, to wykonać je. Koń zaraz odpuści i rozluźni się, a ty w jednej sekundzie odzyskasz kontrolę.

Twój koń uczy się, że odpowiadanie na prośbę przynosi radość i jest nagradzane. Pierwszą rzeczą, którą chcesz osiągnąć u konia jest kontrola jego głowy i nosa. Gdzie kieruje się nos, tam kieruje się koń. Kiedy jego nos jest szczęśliwy, to i koń jest szczęśliwy. Uczy się samoniesienia podczas pracy z tobą w stój.

Życzę szczęścia i mam nadzieję, że te ćwiczenia którymi z wami się dzielę będą dla was tak samo wartościowe, jak dla mnie. Chcę ponownie podkreślić, że ta metoda wspomoże każdy cel jeździecki oraz pogłębi więź i połączenie, które masz z koniem. Jeśli nie możesz pracować ze swoim koniem (bo jest np. zima), możesz wyobrażać sobie, że wykonujesz te ćwiczenia. Kiedy nie mogłam jeździć przez rok, wyobrażałam sobie, że trenuję i jeżdżę, a kiedy wróciłam do jazdy byłam nawet lepsza, niż kiedy przestawałam. Więc do roboty, trenuj swojego wyobrażonego konia. Studiowanie samych ćwiczeń pomoże ci w wielu kwestiach, pozwoli stać się lekkim i efektywnym jeźdźcem, będzie ułatwieniem w prawdziwym partnerstwie z koniem. Będziesz trenował swojego konia, aby prezentował samoniesienie bez użycia nachrapników a nawet wędzideł. Kto wie, może okaże się że jak podchodzisz do swojego konia, on czyta w twoich myślach i nagle odkryjesz, że już wie o co go poprosisz!

Baw się dobrze i powodzenia!

Linki:

• Oryginalny artykuł na blogu Carolyn: Moving on with the Uberstreichen Exercises

• Wątek na forum: Ćwiczenia gibkościowe

By dowiedzieć się więcej o Carolyn, o jej trwającej całe życie przyjaźni z końmi i jej poszukiwaniach sposobu na idealną komunikację człowieka z koniem, odwiedź jej stronę www.carolynresnickblog.com i przeczytaj książkę Naked Liberty, wydaną w języku angielskim i niemieckim (Tochter Der Mustangs – Daughter of the Mustangs).

Trudniej jest sprawić, by koń dłużej utrzymał tą pozycję, zamiast, na przykład, rzucać głową w górę i w dół. Jest to kwestia znalezienia odpowiedniego momentu i zastosowania odpowiednich kryteriów… czyli kwestia wprawy. Opuszczanie głowy jest dla konia rozluźniające z różnych powodów. Po pierwsze, z przyczyn anatomicznych: w tej pozycji koniom najłatwiej oddychać, a do tego rozciągają długie mięśnie szyi i grzbietu, rozluźniając inne. Jest to też pozycja w której koń się pasie, a czyni to zwykle będąc rozluźnionym, wtedy kiedy czuje się bezpiecznie.

Wprawdzie te wszystkie powiązania nie oznaczają, że koń automatycznie będzie się rozluźniał przyjmując taką pozycję, ale na pewno będzie na dobrej drodze ku temu. Na wspomnianym wyżej filmie zastosowany jest nie tylko kliker, bo widzimy także kantar sznurkowy, liny i bat, kojarzące się z metodami awersyjnymi. Tak jest często w szkoleniu koni. Myślę że najlepiej jest stosować takie sprzęty jako odpowiednik obroży i smyczy u psa. To znaczy, nie robiąc z nich narzędzi do nagradzania i karania, tylko tworząc za ich pomocą ramy, ograniczające swobodę konia dla jego bezpieczeństwa.