Kim jest szczeniaczek?
Jest młodym psem. Mierzy i waży o wiele mniej, niż będzie w przyszłości. Jeśli jest rasowy, możemy coś wróżyć na temat jego charakteru, wyglądu czy potrzeb. Jeśli jest w typie danej rasy (ale nie ma rodowodu, lub po prostu przypomina tę rasę z wyglądu), to także można próbować go porównać z jej przedstawicielami, ale prawdopodobieństwo spełnienia się naszej wróżby będzie znacznie mniejsze. Istnieje też ryzyko, że rodzice takiego psa nie otrzymali rodowodu z powodu jakiejś poważnej wady, więc trzeba szczeniaczkowi dokładnie się przyjrzeć pod tym kątem. Najmniej kłopotu mamy ze zwykłym kundelkiem: po prostu zupełnie nie wiadomo, co z niego wyrośnie. Jednak w każdym przypadku mamy szansę na porządnego dorosłego psa! Wystarczy trochę się postarać.

Czego potrzebuje szczeniaczek?

Przede wszystkim, potrzebuje dużo miłości i mnóstwo cierpliwości. Może wygląda słodko na zdjęciach, ale najpewniej będzie grzeczny tylko wtedy, kiedy śpi. W innych sytuacjach będzie ostrzył pazurki, rozmontowywał sprzęty i szpilkował wszystko ostrymi ząbkami, z częstymi przerwami na totalną głupawkę. Najpierw jednak musi się zadomowić. To znaczy, że trzeba zapewnić mu własne, osobiste miejsce do spania. Może to być koszyk, pluszowe posłanko ze sklepu, poduszka, polar, koc. Ważne żeby było wygodne, ciepłe, czyste i suche, położone w takim miejscu, gdzie szczeniaczek może liczyć na chwilę spokoju jeśli zechce się przespać. Przydadzą się miski na wodę i jedzenie, najlepiej w kuchni na kafelkach, bo wtedy łatwo posprzątać podłogę. Oczywiście dużo zabawek! Wszystko to musi być odporne na ostre zęby, nie dające się łatwo przegryźć, oderwać i połknąć, bez frędzli i małych elementów, stabilne (żeby szczeniaczek nie przewrócił miski albo koszyczka na siebie). To samo dotyczy wszystkich sprzętów w mieszkaniu: trzeba osłonić kable, podnieść wszystko co stoi na ziemi i pogodzić się z ewentualnością, że szczeniaczek zasika wszelkie dywany, zanim nauczy się czystości.

Gdzie mieszka szczeniaczek?

W domu! Po pierwsze dlatego, że musi czuć się bezpiecznie. Najpierw niech zorientuje się w małej przestrzeni, a jak już się z nią oswoi, może poznawać świat i nowych ludzi. Strasznie ważna jest socjalizacja, czyli zapoznawanie szczeniaczka z otoczeniem i tym, co go w życiu spotka. Jak tylko załatwimy wszystkie szczepienia i pies nabierze do nas zaufania, ruszamy w świat: zapraszamy i odwiedzamy gości, spotykamy wszystkie możliwe (najlepiej miłe i dobrze wychowane) zwierzęta i jeździmy na wycieczki.

Od czego zacząć?

Jeśli nasz szczeniaczek pochodzi od porządnego hodowcy albo z porządnego schroniska, to otrzymaliśmy pierwsze instrukcje oraz książeczkę zdrowia. Warto zapoznać się z weterynarzem, który będzie współpracował z nami przez resztę życia psa. Weterynarz najlepiej doradzi na temat żywienia i pielęgnacji, zaproponuje program szczepień i przyzwyczai szczeniaczka do siebie, co przyda się w życiu.

Co szczeniaczek powinien umieć?

Na początek czeka nas nauka czystości. Polega na wynoszeniu szczeniaczka na trawnik tak często, jak się da, zwłaszcza po każdym piciu i jedzeniu. Jeśli do trawnika daleko, możemy nauczyć załatwiania się na gazetę albo do specjalnej kuwety (dostępne w sklepach zoologicznych). To taki “etap pośredni”, ale wystarczy do zrozumienia, że “załatwiać się należy tam, a nie wszędzie”. Co zrobić, jeśli zauważymy że szczeniaczek załatwia się gdzie indziej? Spokojnie podejść i zanieść go na gazetę, do kuwety lub na trawnik.
Młode zwierzęta zawsze szybko się uczą. Żeby szczeniaczek reagował na imię, musimy go tego nauczyć – nagradzamy za każdym razem, gdy zareaguje. Podobnie będzie z nauką chodzenia na smyczy (najlepiej przypiętej do szelek). Naukę zaczynamy w domu, tam gdzie jest cisza i spokój. Szczeniaczek uczy się szybko, ale równie szybko się nudzi. Dlatego nasze lekcje powinny być krótkie, ciekawe i pełne nagród. Nie wolno się spieszyć!

Szczeniaczek i dziecko

Młode pieski i młodzi ludzie mają jedną wspólną cechę: uwielbiają się bawić. Niestety jednym i drugim czasami brakuje ostrożności i potrafią sobie nawzajem zrobić krzywdę. Dlatego trzeba nauczyć dziecko, jak bawić się z psem. Niech trzyma psią zabawkę w taki sposób, żeby podczas zabawy w szarpanie uniknąć przypadkowego ugryzienia. Niech nie nadużywa siły, żeby szczeniaczka nie uszkodzić ani nie przestraszyć. Niech bawi się w bezpiecznym miejscu (nie na kanapie, z której szczeniaczek może spaść). Niech umie przerwać zabawę i wyciszyć szczeniaczka. Nawet jak dziecko opanuje wszystkie te umiejętności, zawsze powinno bawić się z psem pod okiem kogoś dorosłego!

Szczeniaczek idzie do szkoły

Gdy już załatwimy wszystkie podstawowe, domowe sprawy, zrobimy sobie i szczeniaczkowi wielką uprzejmość, jeśli zapiszemy się z nim do szkoły. Oczywiście nasz blog, którego główną tematyką jest szkolenie zwierząt metodami opartymi na nagradzaniu, nie może polecić innej szkoły, jak właśnie taka – pozytywna. Najważniejsze jest jednak to, żeby szkoła była po prostu porządna. Nie wahajmy się przed obejrzeniem jej terenu, przepytaniem instruktorów, skorzystaniem z próbnych zajęć, jeśli szkoła takie oferuje. Nawet jeśli nie znamy się najlepiej na szkoleniu zwierząt, to nie znaczy, że nie mamy prawa pytać o wszystko. W porządniej psiej szkole dostaniemy podstawowe informacje o tym, jak zwierzęta się uczą, uzgodnimy plan zajęć dostosowany do naszego psa, a instruktor zapozna się z nim i wstępnie oceni jego psychikę, nie strasząc szczeniaczka ani nie robiąc niczego bez naszej zgody.

Wiele psich szkół oferuje przedszkole, w którym najmłodsze szczeniaczki zapoznają się ze sobą, a właściciele wymieniają się doświadczeniami. Są to bardzo cenne zajęcia, bo świetnie pozwalają poznać charakter psa, który wyrośnie z naszego szczeniaczka i nauczyć go podstawowych rzeczy. Jeśli szkoła oferuje szkolenie metodą klikerową, to zapiszmy się na nie – bo ta metoda jest najlepsza :)
A to trzymiesięczny labrador, który już bardzo dużo potrafi:

Kilka inspirujących artykułów do poczytania:
• Kiedy jesteśmy uprzejmi?
• Niezwykle oddane psy
• Zabawki dla spryciarzy
• Behawioryzm i początki teorii uczenia się

Przede wszystkim, zwierzę nigdy nie powinno być prezentem. Obdarowana osoba nie zawsze zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności, nie może się przygotować do przyjęcia nowego domownika, ani nie ma możliwości sprawdzić, czy z tym konkretnym osobnikiem się “dogada”.

Nie należy kupować zwierząt z litości, bo są takie smutne, ani ze wzruszenia, że są takie śliczne. Śliczny szczeniaczek niedługo wyrośnie na dorosłego psa, a jeśli dorastał w złych warunkach, to jest narażony na problemy (np. behawioralne), których laik nie jest w stanie przewidzieć.

O wyborze nie powinno decydować to, że dane zwierzę jest tanie! Bardzo często zdarza się to w przypadku modnych ras psów. Są one hurtowo rozmnażane przez nieuczciwych hodowców, a później sprzedawane wprawdzie bez rodowodu, ale za to “okazyjnie”. Pomijając fakt, że takie zwierzę może nawet z daleka nie przypominać przedstawicieli swojej rasy, takie zachowanie jest wyrazem braku szacunku dla zwierząt i poparciem dla ich przedmiotowego traktowania.

To wszystko nie znaczy, że można brać pod uwagę tylko zwierzę  idealnie zdrowe, pochodzące od najlepszych możliwych rodziców i wychowane w nienagannych warunkach. Te koślawe, “nieładne” i nierasowe będą tak samo miłe i wdzięczne, jeśli trafią na ludzi, którym na nich naprawdę zależy.